Perfect Storm

Voor diegenen die de film The Perfect Storm hebben gezien: dat was er in mij aan de hand de afgelopen 6 weken. In mijn hoofd, in mijn buik, in mijn hart. Enorme golven, donkere horizon, overleven in zwaar weer en moeite om het schip op koers te houden. Als ik het zo schrijf lijkt het veel erger dan het was, maar dat is altijd zo als je achterom kijkt. Verwarring, besluiteloosheid, onzekerheid, radeloosheid..... Waarover dan? Het begon allemaal op valentijnsdag.

Op valentijnsdag zijn we namelijk voor de second opinion naar België geweest, naar Dokter Valkenburg, gewapend met ons AMC-dossier, vers van de pers 's ochtens opgehaald in Amsterdam. We kwamen terecht in een praktijk aan huis, met een ijskoude wachtruimte vanwege een defecte verwarmingsketel, bij een eigenaardige tante. Ze deed me denken aan Tante Til van de familie Knots, met haar opvallende bril en haar dominante en opvallende maniertjes. In eerste instantie begon ze met een heel positief verhaal over alle Nederlanders die ze in 2007 succesvol had kunnen helpen nadat ze in Nederland noodgedwongen met de behandeling moesten stoppen. En na het horen van dat positieve nieuws maakte mijn hart dan ook een flinke huppel. Misschien hadden wij ook geluk? Desondanks vroeg ik haar om voorzichtig te zijn met mijn gevoelens en niet teveel hoop te laten oplaaien voordat ze mijn gegevens had bestudeerd.

We bespraken onze historie, ze bekeek onze bloeduitslagen en andere onderzoekswaarden, ze maakte een nieuwe echo en onderzocht mijn baarmoeder. Maar helaas, ze bracht geen goed nieuws. Haar conclusie: de diagnose is correct gesteld in het AMC. De eitjes zijn op! Er is geen IVF en ICSI meer mogelijk. En de oorzaak volgens haar: ik zou in de vervroegde overgang zijn. En dat was opnieuw een klap in ons gezicht. Een dubbele klap, want over de overgang had niemand eerder nog gerept. Eiceldonatie en embryodonatie zijn de enige overgebleven opties, en we moesten dus een keuze maken. En volgens haar was eiceldonatie de beste keuze, want dan was het eventuele kindje tenminste nog genetisch van Peter. En we konden maar het beste naar Spanje gaan, want daar is geen wachtlijst en is de kwaliteit van de eitjes veel beter. En oh ja, als we dat wilden doen, moest ik nog wel even een afspraak maken in het ziekenhuis in Leuven voor een kleine kijkoperatie om mijn baarmoeder aan de binnenkant te inspecteren. Na een uur stonden we buiten met een aantal folders over eiceldonatie in Spanje, een brochure over eiceldonatie in België, een afspraak voor de kijkoperatie in Leuven en wat formulieren voor nieuw bloed- en zaadonderzoek voor Peter. Ons hoofd tolde.....Het was inmiddels al bijna 4 uur.

Vanuit Antwerpen reden we naar Torhout, naar Hotel d'Aertrycke. En onderweg bespraken we natuurlijk de informatie en de mogelijkheden. De eerste voorkeur ging uit naar embryodonatie, maar ik twijfelde enorm. Het idee dat een eventueel kindje nog wel van Peter zal zijn vind ik erg mooi, en bovendien is de slagingskans bij eiceldonatie veel groter dan bij embryodonatie. Maar bij embryodonatie is het een mooi idee dat je iets tot leven laat komen dat er al is, namelijk de ingevroren embryo's die over zijn na een IVF poging van een ander stel. Dat is ook een heel mooie gedachte! Toch fijn dat er nog een heel weekend voor ons lag waarin we veel tijd hadden voor elkaar, om onze toekomst te overdenken en bespreken.

De aanblik van het hotel in Torhout beviel ons wel. Een prachtig landgoed, een mooi kasteel en een nog mooier koetshuis annex hotel. Bij het inchecken bleek echter dat de door ons geboekte kamer met een tweepersoonsbed niet beschikbaar was omdat er geen lakens meer waren, en we kregen daarom een kamer met twee eenpersoonsbedden. Niet bepaald onze keuze voor een romantisch weekendje weg, maar allez, voor één nachtje geen probleem: de volgende dag konden we van kamer ruilen. We parkeerden onze bagage op de kamer en stapten weer in de auto naar het dorp, op zoek naar een restaurantje. In het dorp maakten we een korte dorpswandeling door de smalle en gezellige straatjes, maar helaas geen restaurant dat ons aansprak. In de toeristische stadsgids vonden we een advertentie van een Grieks restaurant en dat besloten we op te zoeken. Een vriendelijke bediening en heel lekker eten. We hebben gesmuld!

De after-Valentijnsdag hebben we doorgebracht in het romantische stadje Brugge. Het was enorm koud, maar wel schitterend zonnig weer. Wat een heerlijke plaats! We hebben genoten van de bourgondische sfeer, de vele riviertjes, prachtige oude gebouwen en winkeltjes. Met regelmatige kopjes thee en warme chocolademelk bleven we warm, het was de moeite waard. We hebben ons niet gewaagd aan een boottochtje, daarvoor was het te koud, maar we hebben kilometers gelopen. En lekker gegeten! En gepraat natuurlijk! De tusenstand na een dagje Brugje: eiceldonatie, in België, want daar kan het anoniem. Eiceldonatie, want dan vinden we in een kindje toch nog de genen terug van Peter. Peter wil al zo lang papa worden, al veel langer dan ik, en wat zal hij een fantastische vader zijn!

's Ochtends bij het ontbijt hadden we van de hotelmanager al de sleutels gekregen voor onze nieuwe kamer, maar die was nog niet klaar. We hadden daarom met haar afgesproken om 's avonds onze spullen te verhuizen. En bij terugkomst in het hotel was dat het eerste dat we gingen doen. Maar de sleutel werkte niet, en hoorde ik niet ook geluid in de kamer? Ja hoor, inderdaad geluid, bij de dienstwissel was de kamer door de volgende manager gewoon verhuurd aan een ander stel, en we konden opieuw fluiten naar onze kamer met een tweepersoonsbed. Er volgde een fikse discussie in de lobby, maar dat mocht niet baten. Er waren geen andere kamers meer beschikbaar. Eenmaal terug op onze "oude" kamer bleek die ook nog niet schoongemaakt, en dat was de druppel! Ik had er helemaal genoeg van, de paniek sloeg toe, de stress bereikte een hoogtepunt en ik wilde maar één ding: weg! We besloten die nacht nog te blijven, maar de volgende ochtend naar huis te gaan. En natuurlijk was het hotel niet het enige probleem, ik liep gewoon op eieren... Achteraf bezien ging het hier al mis, ik sloeg op hol, de stress sloeg toe.

Maar op dat moment schreef ik het toe aan de stomme managers van het hotel. Afspraak is afspraak, en een romantisch weekend breng je niet door in 2 aparte bedden. Zo gezegd, zo gedaan. De volgende dag na het ontbijt hebben we uitgecheckt. Ik voerde weer een fikse discussie over de te betalen kosten, want de medewerker wilde me een groot deel van het bedrag ook voor de derde nacht laten betalen. En daar was ik het natuurlijk niet mee eens. Tot 2 keer toe hadden zij zich niet aan de afspraken gehouden, en ik was niet van plan om daarvoor te boeten. Ze zouden van ons het precieze bedrag krijgen dat stond voor de aanbieding voor 2 nachten, en geen cent meer. Uiteindelijk ben ik het kantoor van de manager ingestormd en ik heb hem "medegedeeld" welk bedrag ik zou betalen en als hij het daarmee niet eens was mocht hij de politie bellen. En dat werkte, ik kreeg mijn zin!

Eenmaal in de auto op weg naar huis veranderde we ons plan opnieuw. Hoezo naar huis? Ik wilde wel even knuffelen met mijn ouders! En dus togen we naar Limburg. Het was gezellig om ze weer te zien, het deed me goed. 's Avonds zijn we lekker gaan uit eten bij het steakhouse Eldorado in Heerlen, samen met m'n broertje en daarna reden we alsnog naar huis. Lekker slapen in ons eigen bedje.

En toen begon het getob. Ik voelde me net een tennisbal die heen en weer werd geslagen, in een dubbelspel. Stoppen met behandelingen? Of toch doorgaan? En als we doorgaan, hoe dan? Eiceldonatie of embryodonatie? In België of in Nederland? Een keuze van niets eigenlijk, want eigenlijk is het allemaal niet wat je wil, en elke keuze heeft enorme consequenties. Stoppen met behandelen betekent geen kindje. Maar betekent ook rust, rust in je leven. Doorgaan met behandelen betekent kiezen voor onzekerheid, gaat het wel lukken. En kiezen voor België betekent een lange wachtlijst, maar ook hoge kosten. En kiezen voor Nederland betekent een lang zoekproces naar een geschikte donor. En vind je die wel? En dan nog alle ethische overwegingen. Wat vind ik verantwoord? Spanje was al heel snel geen optie voor ons, dat gaat voor ons te ver. Dat voelt niet goed. En België dan? En de datum van 18 maart kwam steeds dichterbij, en voor mijn gevoel moesten we onze keuze dan hebben gemaakt, waarom zou je anders een kijkoperatie ondergaan?

Het werd steeds lastiger om me te concentreren, ik vond het moeilijk om alle keuzes op een rij te zetten en om alle consequenties af te wegen. Voelen en denken. Lijnrecht tegenover elkaar, alsof het om een spelletje tennis gaat. Maar wel eentje met grote gevolgen. Wat kunnen we nog aan? Hoeveel onzekerheid kunnen we nog verdragen? Wat komt er allemaal op ons af? Ik wist niet hoe ik mijn gevoelens en gedachten moest ordenen, ik had het gevoel opnieuw af te stevenen op een burn-out. Het ging echt niet goed, echt niet.

En het grootste deel van de beslissing lag ook nog bij mij, omdat Peter alles prima vind. Hoewel alles? Hij wil niet naar Spanje voor behandelingen, en hij wil nog steeds graag vader worden, maar niet ten koste van alles. Hij begrijpt hoe belastend de behandeling is voor mij, en als ik wil stoppen vind hij dat prima. Als ik wil doorgaan vind hij dat ook prima. Wat een lieverd is het toch! In eerste instantie gaf hij me het gevoel dat ik er alleen voor stond, maar dat kon ik later nuanceren. Hij steunt me voor 100% en geeft me maximale ruimte. Hij stelt mijn welzijn boven zijn wensen, en dat is volgens mij echte liefde.

De eerste week van maart nam ik mijn eerste beslissing in het proces: ik annuleerde de kijkoperatie in het ziekenhuis van Leuven. De snelheid van de trein waarin we reden werd bepaald door Dr. Valkenburg en dat voelde niet goed, voor ons allebei niet. We moesten zelf het stuur weer overnemen en de snelheid bepalen. Ik annuleerde onder het mom van het aanvragen van vergoedingen bij de ziektekostenverzekering. Als we die binnen hebben zou ik een nieuwe afspraak maken. En toen viel er een zware last van me af. In werkelijkheid heb ik die vergoeding nog steeds niet aangevraagd, trouwens.

En tijdens gesprekken in het ziekenhuis met de maatschappelijk werkster en met de therapeute, en ook tijdens de ontspanningssessie met mijn bekkenbodemtherapeut begon ik weer langzaam voet aan de grond te krijgen. Vooral luisteren naar je gevoel, de antennes uitzetten en de route naar een besluit vormt zich dan vanzelf. En zo ging het ook! Leven in het hier en nu, en niet bang zijn voor de consequensties in de toekomst. Wat voelt nu goed? Waar hebben we nu kracht voor? De toekomst is voor later. En beetje bij beetje hervond ik de rust in mezelf. Waarom stress? We hebben nu toch alle tijd van de wereld? Ik hoef toch niet gelijk te weten wat ik wil, daar mag ik best even over doen. En ik hoef er toch ook niet elke minuut van de dag mee bezig te zijn, het is okay om ook ander dingen te doen, zoals werken. En juist die rust, en de ruimte die ik kreeg van Peter, en het gevoel dat ik zelf weer het stuur in handen had bracht me steeds dichter bij de juiste keuze.

Eiceldonatie. Dat gaan we doen. In Nederland. En waarom deze keuze? Alleereerst omdat Peter zo graag papa wil worden, al zo lang, en waarom dan niet zijn genen gebruiken? Maar ook omdat het systeem in Nederland zoveel aandacht heeft voor zorgvuldigheid en ethische overwegingen. Veel aandacht voor de donor, veel aandacht voor de acceptor en veel aandacht voor het kind. En er zijn geen commerciële motieven, omdat dat niet is toegestaan in Nederland. En dat maakt het principe zo nobel, dat voelt zo goed. En het kind kan altijd achterhalen waar het vandaan komt, de gegevens van de donor worden namelijk geregistreerd. En onderzoek wijst uit dat dat erg belangrijk is voor kinderen. Maar omdat een kindje nog wel uit mij geboren zal worden, ben ik wettelijk de biologische moeder, de donor zal er nooit aanspraak op kunnen maken. Voor ons gevoel is een kindje ons dan ook echt gegund als het lukt, vanuit die nobele motieven.

En dit besluit betekent dat we zelf op zoek moeten gaan naar een donor. En daarvoor trekken we nu een jaar uit.

Maar weten jullie wat ik nog wel heb gemist in mijn storm: George Clooney. Het was leuk geweest als hij ook nog even was langsgekomen. Om het leed een beetje te verzachten zeg maar... ;-)

Update in de maak!

Ik geloof dat het nu toch echt te lang ging duren, aan de berichtjes van jullie te lezen. Ik was inderdaad een hele poos ondergedoken, sorry! Ik had geen puf, geen sjoege, geen moed om nog te schrijven, er kwam gewoon niets uit mijn vingers. Telkens als ik begon te schrijven, dook ik in een zwart gat. De backspace-toets op mijn redelijk nieuwe toetsenbord is al haast versleten..... Een writer's block zou je het kunnen noemen, want behalve mijn blog wilde ook mijn studie-epistels niet lukken. Uren zat ik eraan, dagen zelfs, tot paniek aan toe. Maar sinds vorige week voelde ik weer wat lust opkomen, lust om te bloggen welteverstaan. Jullie berichtjes komen dus als geroepen!

Een nieuwe update is in de maak, maar er valt een heleboek te vertellen, dus nog heel eventjes geduld! Komt eraan.....

Niet zwanger, wel moe, bijna rijk

Zo, de laatste 2 weken van de cyclus zijn ook weer voorbij, de vieze bolletjes progestan heb ik weer achter de rug, maar de naweeën zijn nog behoorlijk voelbaar. Ik ben moe, heel moe.... Ik ben 's avonds niets meer waard, kom nergens aan toe, zelfs niet aan mijn blog.

Eind vorige week was het toch nog even spannend, want ik werd maar niet ongesteld. Zou ik dan toch...... misschien..... Vrijdag was de laatste dag van de hormonen, en op zaterdag was er nog niets te bekennen. Na een nacht woelen en dromen over zwangerschappen stonden we zaterdagochtend om 9 uur bij de drogist om een zwangerschapstest te kopen. Maar nee hoor, het tweede streepje van de merkloze test bleef toch echt uit... Jammer.

Na een hele week druk zijn met werk en studie hebben we een lekker relaxt weekend gehad. Op zaterdag zijn we ons gaan oriënteren op een nieuwe badkamer, maar we zijn er nog niet helemaal uit. We twijfelen of we de rest van de verbouwing in huis nu wel of niet zullen opstarten dit jaar, we willen nog wel een aantal dingen doen. Een nieuwe tuin zit ook nog in de planning, een nieuwe voordeur, sommige ramen moeten vervangen, een nieuwe badkamer en een nieuwe trap. Dat zijn onze grootste wensen. Maar dat kost ook een heleboel geld..... We dubben nog even verder....

Rijk zijn we ook bijna. Nou ja, bijna dan. We hebben nu al meer dan €300 verdiend met de advertenties op marktplaats, en ik verwacht dat nog te verdubbelen. Niet slecht toch, met het leegruimen van de zolder? Snel verdiend! Beter dan weggooien.

En ja, je zou het niet verwachten na mijn vorige post, maar we hebben besloten toch de auto in te ruilen voor de Honda Civic Hybride. Niet omdat ik hoop daarmee zwanger te worden, maar gewoon omdat het heel veel geld bespaart. Dat geld steek ik liever in ons huis, want daar woon ik iedere dag in. Een auto is ook maar een vervoermiddel. En hoewel we wat comfort moeten inleveren, is het nog steeds niet slecht! Geen xenon verlichting meer, geen geblindeerde ramen, geen trekhaak, minder bagageruimte en geen electrische stoelen. Maar wel een automaat, dakrails met een fietslift (hoe zou dat werken?), een automatisch dimmende binnenspiegel, een I-pod carkit, en een luxe 7" navigatie. We hebben de accessoirelijst dus nog kunnen uitbreiden. Vorige week hebben we nog eens een uitgebreide proefrit gemaakt en dat heeft ons toch overtuigd. Heerlijk, dat wordt rijden als een oudje, lekker relaxt. Filerijden wordt een stuk gemakkelijker en asociaal rijden zit er niet meer in. Mooi toch? Ik ben benieuwd hoe die gaat bevallen.

Valentijn in de auto op zolder

Mijn oma zei vroeger altijd "Wat jij in je kop hebt, heb je niet in je kont".... En dat is heel waar! Maandag na het weekend hing ik aan de telefoon met de specialist in België. Ik had haar gegevens gekregen van maar liefs twee collega's die erg over haar te spreken zijn, Dokter Valkenburg heet ze, een Nederlandse arts met een praktijk in België. De afspraak is gepland op Valentijnsdag, dat is dus al over 2½ week. Spannend!

En valentijnsdag nodigt ook uit tot romantiek, nietwaar? Daarom heb ik vandaag een lang weekend België geboekt, aansluitend aan de afspraak met Dr. Valkenburg. We rijden door naar Torhout, waar we 3 nachten verblijven in Hotel d'Aertrycke . Het hotel is gevestigd in het koetshuis van Kasteel d'Aertrycke en het ligt een kwartiertje buiten Brugge en twintig minuten van de kust.



Het zal best nog koud zijn in februari, maar daar hebben we lak aan. Een dagje Brugge, een lekkere (frisse) strandwandeling, een wandeling door de tuin, een romantisch dineetje of gewoon lekker vertoeven op de luxe kamer en genieten van elkaar. Op zondag misschien via Sluis en Roosendaal, voor een bezoekje aan de outlet Rosada, weer terug naar Muiden. Heerlijk, even ertussenuit!

Behalve het boeken van dit weekend en het maken de afspraak in België ben ik heel druk geweest met van alles en nog wat deze week, maar vooral met mijn werk. Verder ben ik nog naar Marja geweest, de maatschappelijk werkster van het CVV. Wat ben ik blij met haar! Ze weet alle ins en outs van alle vruchtbaarheidsbehandelingen en van alle andere opties, zowel technisch als emotioneel. En wat is het fantastisch om daar met haar over te praten. Ze begrijpt me zo goed, ze weet precies waar ik doorheen ga. Ze voedt me met informatie en inzichten, en laat me dingen zien van een andere zijde. We bespraken deze week natuurlijk de embryodonatie, en de second opinion in België. En verrassend genoeg spraken we ook nog over eiceldonatie. Hoewel ik eigenlijk heb besloten dat ik dat niet wil, begin ik daar nu van terug te komen. Ze heeft me gewezen op andere manieren om een donor te zoeken, anders dan in je eigen naaste omgeving, en ze heeft me een ander perspectief laten ervaren: het perspectief van een kind. Dacht ik daarmee klaar te zijn, begint het denkproces weer overnieuw...

Verder heb ik ook veel op internet gestruind naar informatie over adoptie. Marja vertelde me dat we voor een regulier adoptieproces waarschijnlijk te laat zijn. De maximale leeftijd om te kunnen adopteren in Nederland is namelijk 46. Peter is al 40, en de wachttijden lopen zo enorm op tegenwoordig, dat de kans groot is dat we dat helemaal niet halen. En over de zelfdoe procedure is nog zo weinig bekend, en volgens Marja betekent het veel geregel, je hebt er bijna een werkweek voor nodig om dat voor elkaar te krijgen. Hmmmm..... dat klinkt niet als een uitnodiging. Ik heb me aangemeld bij e-mail lijsten over adoptie en over de zelfdoeproceduren, en ik ben lid geworden van een vereniging van zelf-doeners. En die informatie stemt me niet gelijk positief. Momenteel wordt er vooral vanuit Amerika veel geadopteerd met de zelfdoe procedure, maar Busch heeft in het najaar van 2007 het Haags adoptieverdrag ondertekend, en dat maakt de zelfdoe procedure een stuk ingewikkelder. Waar ik trouwens ook erg ontstemd over was, beledigd eigenlijk, is over al die regeltjes waaraan je moet voldoen. Je MOET zoveel jaar gehuwd zijn, je MOET een BMI hebben van onder de 30, je MOET gezond zijn...... en wat me helemaal boos maakte was dat je in China niet eens een gezond kindje mag adopteren als je zelf een handicap hebt. En daar hoort slechthorend zijn ook bij. Ik mag uit China alleen een doof of een slechthorend kindje adopteren, voor een ander kindje kom ik niet eens in aanmerking. Vooropgesteld dat mijn BMI dan onder de 30 is....... Nou zeg, ik werd er behoorlijk boos van. Hou die kinderen dan maar als het zo moet! Maar ja, daar heb je ook alleen jezelf mee.

Ik voel dat de weegschaal steeds meer doorslaat naar embryodonatie en eiceldonatie, en dat we adoptie toch maar laten zitten. Maar voordat het zover is, gaan we nog een informatiebijeenkomst bijwonen van de adoptiestichting. Toevallig kregen we daarvoor gisteren een uitnodiging in de bus. Omdat de media tegenwoordig zoveel negatieve berichten over adoptie verspreidt, en de situatie in een rap tempo aan het veranderen is, in alle adoptielanden, heeft dat bureau deze -niet verplichte- bijeenkomsten georganiseerd. Hier kunnen we dan de eerste vragen stellen. Zijn we inderdaad te laat? Is het inderdaad zo moeilijk? Wat betekent het precies? De bijeenkomsten zijn gratis, en ik ben erg blij met deze mogelijkheid. Ik heb een voorkeur uitgesproken voor een bijeenkomst in april of in mei, dus daarna weten we meer. Tot die tijd gaan we eerst maar eens naar België!

En hopelijk worden we nu nog even snel rijk. Ik ben vandaag begonnen aan een reeks van advertenties op marktplaats. Na eerdere successen bij de verhuizingen, hebben we dit weekend de zolder maar eens helemaal uitgemest en alle overbodige spullen gefotografeerd (wat idioot veel werk was!) en opgemeten, en geteld (servies). En nu maar afwachten wat het oplevert. Veel hoop ik!

En oh ja, we hebben ook nog een proefrit gemaakt in een Honda Civic Hybride. Bij leaseplan loopt namelijk de actie om je huidige leaseauto in te ruilen voor deze, zonder extra kosten. En dat scheelt nogal wat! De hybride auto heeft namelijk maar 14% bijtelling in plaats van 25%, dat scheelt een slordige € 250 per maand, netto. Dat is een boel, nietwaar? Maar het besluit is nog niet genomen. Peter zegt nee, en ik weet het nog niet. Veel geld! Maar die auto.......mwah..... niet echt geweldig. Een heel stuk langzamer, veel minder bagageruimte, geen luxe navigatie, geen xenon verlichting, geen parkeersensoren... Zul je net zien, ruilen we de auto in en dan worden we toch zwanger. Past de kinderwagen niet eens in de kofferbak! Of misschien moeten we het daarom juist wel doen... wie weet?

Een goed gesprek

Na een goede nachtrust togen Peter en ik samen naar het CVV op vrijdagochtend, voor een nieuwe echo. Lang wachten was ook deze keer niet aan de orde, we werden al snel door Dr. Tonch binnengeroepen. De echo was weer enorm pijnlijk, maar duurde niet zo lang. Dr. Tonch had de situatie al snel gezien: het was echt maar één eitje, en die was inmiddels al rijp, zo'n 19-20mm was hij groot.

De verwachting werd waarheid, er zou definitief geen punctie komen. Omdat het eitje rijp was adviseerde hij ons om de pregnyl nog dezelfde avond te spuiten zodat het eitje kan springen, en ook dezelfde avond nog gemeenschap te hebben. Hoewel de kans nog steeds heel erg klein is, het zaad van Peter is immers van heel slechte kwaliteit, is de kans op zwangerschap toch groter dan nul en het zou zonde zijn om die te laten lopen. Dezelfde afloop als de eerste keer dus.

Verdere behandeling met ICSI is dan ook niet mogelijk in het AMC en Dr. Tonch sprak uit dat we snel een gesprek moesten hebben over andere opties. Daarover hadden we al nagedacht en ik vertelde dan ook dat eiceldonatie geen optie is, dus daarin hoeven we geen energie te steken, maar wij willen wel graag voor embryodonatie in aanmerking komen. Daar keek hij van op, hij was verrast en vertelde dat hij dat antwoord niet had verwacht. Embryodonatie is nog niet zo lang een wettelijke mogelijkheid en in het AMC is er nooit eerder om gevraagd. Alle IVF klinieken in Nederland hebben volgens hem 4 tot 5 keer per jaar overleg en daar is het ook nog nooit aan de orde geweest. Kortom: een nieuwe uitdaging voor het AMC en Dr. Tonch in het bijzonder.

Verder vroegen we hem hoe hij tegenover een second opinion stond, eventueel in België. En daar keek hij weer niet van op. Volgens Dr. Tonch zijn voor een second opinion 2 redenen te bedenken. De eerste reden is een medische: is de gestelde diagnose juist? Hij verwacht dat zijn diagnose klopt, maar het kan geen kwaad dat te laten bevestigen. En dat vind ik een heel positieve instelling, hij voelt zich in elk geval niet bedreigd. De tweede reden is een persoonlijke: het gevoel hebben dat je er alles aan hebt gedaan, zodat je over 10 jaar niet terugkijkt en tegen jezelf zegt "had ik maar...". Deze diagnose bepaalt immers voor een groot deel de rest van ons leven. En om rust te krijgen met de diagnose is het volgens hem heel goed om een second opinion te vragen. "En doe dat dan juist in België!" Dat antwoord verraste mij dan weer... De verklaring is dat volgens hem het beleid in België liberaler is, en dat er meer wordt geëxperimenteerd. Als ik dus kans heb op andere antwoorden en mogelijkheden, is dat eerder in België dan in Nederland. Volgens hem zijn de werkwijzen in Nederland in elke kliniek op hoofdlijnen aan elkaar gelijk.

We spraken af dat wij naar België gaan voor een second opinion, en die tijd gebruikt Dr. Tonch om de materie en vraagstukken rond embryodonatie te onderzoeken en te overleggen met collega's in den lande. Na de second opinion komen we bij hem terug voor een gesprek, een heel goed gesprek! Ik vind het erg fijn dat ik nu met zijn ondersteuning naar België kan gaan en dat ik dit niet achter zijn rug om hoef te doen. Dat voelt een heel stuk beter!

Begrijpen jullie nu waarom ik hem zo'n superdokter vind? Hij beschikt over veel inlevingsvermogen, empathie en begrip en hij begrijpt me met 2 woorden. Hij vertelt altijd heel eerlijk de waarheid, maar hij doet dat op een heel menselijke en begripvolle manier. Hij heeft altijd tijd, geeft je nooit het gevoel dat het spreekuur uitloopt. Hij is altijd vrolijk. En hij luistert altijd heel goed. Verdriet mag er zijn, en met een kleine aanraking geeft hij dan aan dat hij je begrijpt.

Aan het einde van het spreekuur wilde ik mijn gevoel dan ook met hem delen.
"Voordat we gaan wil ik u nog één ding zeggen", zei ik.
"Oh ja, wat is dat dan?"
"Ik ben erg blij met u, ik vind u zo'n fijne dokter!" zei ik weer.

Hij was opnieuw verrast, en ging er helemaal voor zitten. Hij wilde het naadje van de kous weten. "Hoezo dan?" en "Is dat bij de andere dokters anders?". Peter en ik deelden onze ervaringen en gaven voorbeelden, ik noemde hem zelfs Dr. Feelgood. Hij waardeerde onze feedback en met een warme handdruk, en een minder leuke boodschap, gingen we toch met een goed gevoel naar buiten. Het verdriet is er niet minder om, maar deze behandeling maakt het gek genoeg wel draaglijker.

Peter en ik reden samen naar huis, daar ging ik weer achter het stuur zitten en reed naar de Veluwe voor de laatste dag van de opleiding. Om half 11 was ik weer van de partij en gelukkig had ik niet veel gemist. De groep ging juist beginnen aan het bespreken van de uitkomsten van de verandermonitor. In de opleiding hebben we allemaal de kans gekregen om dit onderzoek uit te voeren op ons eigen veranderproject in de organisatie, en de uitkomsten ervan zou ons uiteraard helpen in ons leerproces, maar ook in de voortgang van het project. De methode maakt zichtbaar waar de sterke- en zwakke punten in het veranderproces zitten, door een aantal mensen een digitale vragenlijst te laten invullen. De methode is ontwikkeld door Dr. Kilian Bennebroek Gravenhorst van PlusPulse , een gedreven en inspirerend docent.

En de uitslag was erg positief! Ik zag er enorm tegenop, omdat ik slechte resultaten verwachtte. Ik had de vragenlijst zelf ook ingevuld, en ik werd daarbij geconfronteerd met een aantal vragen die me het gevoel gaven "dat ik maar gewoon wat deed" en veel te weinig structuur in het veranderproject had gebracht. Ik verwachtte daarom negatieve scores, maar die bleven uit. In plaats daarvan blijkt dat de betrokkenen behoorlijk tevreden zijn met het project, dat ik veel steun krijg en dat iedereen er een positieve ontwikkeling uit verwacht. Het was eigenlijk te mooi om waar te zijn! En daarvan kreeg ik weer een heleboel energie, ik popel om maandag met het project verder te gaan.

Tijdens de lunch op vrijdag werd er weer druk geïnformeerd naar mijn ziekenhuisbezoek en aan tafel ontstond een gesprek over mogelijke opties, zoals de embryodonatie. Eén van mijn medestudenten wees me erop dat embryodonatie volgens hem eind vorig jaar een onderwerp was bij Netwerk of bij Nova. Dat triggerde me natuurlijk en bij thuiskomst vrijdagavond ging ik gelijk op zoek. Via google vond het terug (waar zouden we zijn zonder internet...) en het bleek een uizending te zijn van Netwerk op 13 november jl. Gelukkig hebben we zoiets als "uitzending gemist" en ik kon het programma alsnog hier bekijken. Interessant! En natuurlijk heb ik een e-mail geschreven naar het ziekenhuis voor Dr. Tonch met een link naar deze uitzending, wellicht kan hij er iets mee. Ik blijf het in elk geval volgen!

Wat zijn jullie lief!

Allereerst allemaal zo ontzettend bedankt voor de lieve reacties! Dat doet zo goed! En eerlijk gezegd heb ik dat op zo'n moment wel even nodig ook. Bedankt!

Ik heb er slim aan gedaan om gisteren nog even alles van me af te schrijven op de blog, en daarna toch naar de Veluwe te rijden voor de opleiding. Onderweg heb ik mijn moeder gebeld om nog even te praten, en ook dat is altijd fijn! Op de opleiding aangekomen was iedereen ook heel lief en belangstellend, en tijdens de lunch heb ik mijn verhaal ook kunnen doen bij een aantal lieve studiegenoten. En dat doet goed. Ik heb het hart op mijn tong liggen, dus het moet er gewoon uit. En de rest van de dag heb ik me heel goed kunnen concentreren, het verdriet was al snel naar de achtergrond. Ik denk dat ik de grootste klap al in het najaar had, ik zag dit rationeel toch wel aankomen. Natuurlijk is het verdriet er toch, maar de scherpe kantjes slijten nu wat sneller eraf. Kortom: het is goed dat ik ben gegaan!

Zowel de arts als de verpleegkundige belden gisterenmiddag met de boodschap dat ze mij morgen nog eens willen zien voor de echo, en dan gaan beslissen wat er gaat gebeuren. En laat Dr. Feelgood nu net morgen het spreekuur doen, dan kan ik tenminste nog al mijn vragen kwijt. En dus ben ik nu (donderdagavond) weer thuis, want het heeft geen zin om te slapen in het hotel als ik morgen al vroeg in het AMC moet zijn. Lekker is het ook wel! Ik sla het avondprogramma nu dus over, en dat heb ik ook wel even nodig. Gelukkig staat er iets op het programma dat de anderen heel goed zonder mij kunnen doen, en waar ik niet zoveel aan mis. En dadelijk lekker in mij eigen bedje slapen, kan ik ook lekker tegen Peter aankruipen. Gisteren heb ik zo slecht geslapen in het hotel, dat moet ik echt even inhalen.

Het seminar was gisteren en vandaag erg goed! Het onderwerp vind ik super interessant, en ik kan er ook heel veel mee. Het veranderproject staat centraal, en ik krijg nu echt handvatten om er vorm en richting aan te geven. Dat klinkt waarschijnlijk heel cryptisch voor jullie, maar ik ben er heel blij mee. Ik kreeg ook goede feedback van de docent vandaag, volgens hem zat ik op de goede weg met mijn aanpak, ook erg leuk! Hij complimenteerde me met mijn aanpak, die vóór de opleiding nog vooral op "onderbuik" en "intuïtie" was gebaseerd, en zei dat ik dus een heel goede "onderbuik" heb. Dat is leuk om te horen. In elk geval dus redelijk onbewust bekwaam dus...... De opleiding gaat met dus helpen om de argumenten en aanpak te rationaliseren en in verband te brengen met de intuïtie. Snappen jullie het nog? Nee, ik ben natuurlijk niet duidelijk genoeg. Een uitgebreide toelichting vraagt zoveel tekst, dan haken jullie ook af, dus ik laat het hier maar even bij. Onthoud maar gewoon dat ik erg veel leer en dat ik heel blij ben met de aangereikte aanpak en feedback.

Morgen gaan we weer verder, na het ziekenhuis rijd ik weer naar de Veluwe voor de laatste dag. Jammer dat ik het ochtenprogramma mis, maar dat is nu eenmaal niet anders.

Maar nogmaals heel erg bedankt voor jullie medeleven! Het gaat weer goed met mij, ik krabbel er weer bovenop. En de afspraak met België ga ik volgende week maken! Ik houd jullie op de hoogte...

Eéntje...

Vandaag was de eerste echo na zeven dagen stimuleren met hormonen. Stiknerveus ging ik er samen met Peter naartoe, zou er iets te zien zijn? Bij de uitgangsecho lagen er 2 eitjes klaar volgens de arts, zouden die gegroeid zijn, en was er inmiddels al meer zichtbaar?

Helaas, het mag niet zo zijn. Er was maar één eitje in mijn rechter eierstok zichtbaar. Laura was onze arts vandaag en ze heeft veel moeite gedaan om alles zichtbaar te maken, bij de eerste echo was de linker eierstok weer niet zichtbaar. Ik moest daarom mijn blaas even leegmaken en daarna weer terug voor een tweede echo, gelukkig hoefden we niet lang te wachten. Ze haalde Dr. Feelgood nog erbij, maar de uitslag bleef hetzelfde. Het was er maar één. Het tweede eitje dat vorige keer werd gezien bleek vandaag een bloedvat te zijn, en er was dus niets bijgekomen. Mijn linker eierstok is volledig inactief.

De echo was pijnlijk en duurde lang, erg lang. Gelukkig was de arts erg meelevend en heel lief, ze nam de tijd voor ons en bleek over behoorlijk wat inlevingsvermogen te beschikken. Dat is toch wel fijn. Ze waarschuwde ons dat er waarschijnlijk weer geen punctie kan worden gedaan en dat de diagnose die in oktober werd gesteld waarschijnlijk toch de juiste blijkt: de eitjes zijn zo goed als op. En ze vond het rot voor ons, het speet haar dat ze geen beter nieuws kon geven. We kunnen erop rekenen dat het CVV ons de boodschap gaat geven dat geen verdere behandelingen worden gedaan na deze cyclus. Maar voordat het zover is, gaat Laura onze situatie vanmiddag in het team bespreken. We krijgen een telefoontje met de verdere procedure. Wordt het weer getimede samenleving? Of toch IUI? En moet ik nog terug voor een volgende echo? Ik hoor het wel, voor nu ben ik vooral verdrietig. Rationeel had ik er zelf niet op gerekend, maar ratio en gevoel zitten weer niet op één lijn. Tijdens de procedure ontwikkelde ik toch heel veel hoop, alles was immers anders dan de vorige keer. De teleurstelling komt weer hard aan.

Als we deze cyclus (technisch) hebben afgerond, moeten we ons dus gaan beraden op de toekomst. Voor mij is het duidelijk: ik wil in elk geval een second opinion in België. En als het aan mij ligt, wordt die afspraak volgende week al gemaakt. Teleurgesteld en verdrietig, maar ik leg me er nog niet bij neer.

En nu? Nu stap ik in de auto en rijd naar de Veluwe. Ik had er vanochtend eigenlijk al om half 10 moeten zijn, voor het vierde seminar van de opleiding. Ik had al aangekondigd dat ik later zou zijn vanwege het ziekenhuis, en ik ben na het ziekenhuis toch maar eerst even naar huis gekomen om het verdriet en de teleurstelling te parkeren. Mijn weblog biedt dan toch uitkomst, ik kan het even van me afschrijven. Maar ik ga wel! Even iets anders aan mijn hoofd, ik zie wel hoe het gaat de komende dagen. Naar huis komen kan altijd nog, toch?

Kerstfeest

Ik moet nog een belofte van december nakomen, de foto van mijn glamour outfit, weten jullie nog? In december hadden we op het werk een knallende glammourparty als kerstfeest, ik schreef er eerder al over. Ik had me helemaal opgedoft in een lange zwarte glamourjurk, ik vond het geweldig. Nooit eerder maakte ik een galafeest mee, en nu kon ik eindelijk eens in het lang opdraven. Ik had veel voorpret met het verzamelen van mijn outfit en bijpassende accessoires, heel wat shopping heeft dat gekost. Niet dat ik daar een hekel aan heb hoor! Veel voorpret had ik ook met mijn collega's. Dagen vantevoren gonsde het tijdens de lunch met DE vraag "Wat doe jij aan?". De vergaderzaal hadden we omgetoverd tot een dameskleedkamer, compleet met spiegels en krultangen. En natuurlijk is dat vereeuwigd op een groepsfoto:



Ik heb de hele avond op de dansvloer gestaan, ik had geen voeten meer over, ik heb er twee dagen niet van kunnen lopen. Maar dat had ik ervoor over, het was super!

Ik zal er nog lang met veel plezier aan terugdenken!

Junkie-instructies en schuldgevoel over niet-nuttig-zijn

Vrijdagochtend kreeg ik een telefoontje van de verpleegkundige van het CVV, blijkbaar was er iets mis gegaan met het noteren van mijn volgende afspraak voor een echo. Dat kwam -telefonisch- snel weer goed, en -omdat ze doorgaans heel slecht bereikbaar zijn bij het CVV- ik greep gelijk mijn kans schoon om nog eens te vragen naar instructies voor het -handig- spuiten van de menopur. Donderdagavond hebben we daar nogal mee geworsteld, daar moest vast een betere methode voor zijn. Brigitte, de verpleegkundige, achterhaalde al snel bij mij dat ik dus de verkeerde spuiten had gekregen van de apotheek, en zij stelde voor om diezelfde middag nog even langs te komen in het AMC om die op te halen. Zij zou dan gelijk nog eens voordoen hoe we dat klaarmaken van die spuiten het beste konden aanpakken. Zo gezegd, zo gedaan!

Ik meldde me om 15.00h en was gelijk aan de beurt. Brigitte had een andere -ook heel aardige- verpleegkundige ingschakeld voor de junkie-instructie en samen gingen we aan de slag. Ik kreeg een heuse toilettas uitgereikt, met daarin een verwensetje van Rituals -wat leuk!- en ook nog wat handigheidjes om bijvoorbeeld de glazen ampullen met vloeistof gemakkelijker te kunnen openen. Ik kreeg er al snel handigheid in -gelukkig leer ik snel- en ik ontwikkelde ter plekke nieuw zelfvertrouwen. Met een nieuwe voorraad -grotere- spuiten en mijn toilettas-met-verwensetje ging ik weer terug naar kantoor.

Maar niet voor lang, want om 17.00h moest ik weer bij de acupuncturiste zijn. Niet mijn eigen acupuncturiste -Martine- deze keer, maar haar collega. Martine had haar wel instructies gemaild over de aanpak en de chinees-uitziende-acupuncturiste -ik weet haar naam niet meer- nam die met mij door. Ik vertelde dat ik veel, heel veel last had van een gemene hoofdpijn en die zou ze me helpen bestrijden. Dat is fijn! En daarnaast zou ze ondersteuning geven voor de IVF-ICI en het stimuleren. Dat er maar vele eitjes mogen groeien! De prikken waren wel heel gemeen deze keer, ik voelde de energiebanen heel goed. Gelukkig trekt dat al snel na de prik weer weg, dus ik hoefde niet echt pijn te lijden. Verder gaf ze ook nog een fijne hoofdmassage en nek/schoudermassage. Mijn hoofdpijn was helemaal verdwenen.

Ik kreeg van haar de opdracht om het heel rustig aan te doen. Ik moest "minder in mijn hoofd zijn" en "meer in mijn buik". Ik moest proberen om mijn energie vooral te richten op de eitjes en niet op mijn hoofdpijn, en ze heeft me voorgedaan hoe ik dat moest doen. Letten op mijn ademhaling -vanuit de buik- en rustig bewegen, niet teveel nadenken en veel rusten. Kortom: ik moest heel goed voor mezelf zorgen! Met die belofte ging ik weer naar buiten, bijna fluitend, want ik voelde me heel goed!

Maar niet voor lang... Het hoofdpijn-vrij-zijn duurde maar een kwartier, dankzij mijn werk. Tijdens de behandeling had ik een voicemail van een van mijn medewerkers -mijn vervanger in deze voor mij heel drukke periode met alles tegelijk- over een nieuw ontdekt cijfermatig drama. Iemand op de afdeling begreep duidelijk een methodiek niet en had daardoor een fout gemaakt ten bedrage van ettelijke tonnen euro's, waardoor een aantal mensen -waaronder ik- beslist niet blij zouden zijn. En terwijl we aan de telefoon waren kon ik -bijna thuis- weer omkeren naar mijn werk. Daar moesten duidelijk wat knopen worden doorgehakt en oplossingen gezocht. Het had geen zin om boos te worden, hoe kun je boos zijn op iemand die iets niet begrijpt maar wel van heel goede wil is? Ik was boos op mezelf, dat ik het niet eerder had ontdekt. Vrijdagavond was letterlijk vijf-voor-twaalf, want de boeken worden dit weekend gesloten en maandag kunnen de resultaten niet meer worden aangepast. En natuurlijk waren de collega's aan wie we heel noodzakelijke vragen moesten stellen niet meer bereikbaar op vrijdagavond....Het probleem bleek dan ook taai, en is nog steeds niet opgelost, maar we hebben een plan A en een plan B bedacht, wat deels nog vrijdag en deels maandag ten uitvoer werd/wordt gebracht. Manager zijn betekent delegeren, maar ook verantwoordelijkheid nemen wanneer dat fout gaat!

Met het advies van de acupuncturiste in mijn hoofd dwong ik mezelf om rustig te blijven en zo de weer-opkomende-hoofdpijn terug te dringen in zijn hok. Dat lukte deels, het bleef draaglijk. Om kwart voor 8 stapte ik in de auto naar huis en ik was precies op tijd thuis om te spuiten. En dat ging door de laatste junkie-instructies een heel stuk beter! Uitgeput dook ik daarna op de bank. De medicijnen eisen nu ook z'n tol in mijn energieniveau.

Behalve boodschappen doen -blèh- is de zaterdag voorbij gegaan zonder nuttige dingen te hebben gedaan. De hoofdpijn bleef aanwezig, maar wel draaglijk, en de vermoeidheid komt steeds vroeger. En als ik al iets nuttigs wilde doen, werd ik gelijk gestraft met de hoofdpijn die dan een paar tandjes opschroeft. Dat leert je wel! Schuldgevoel versus hoofdpijn? De hoofdpijn wint! Na een avondje bankhangen en kijken naar leuke tv-series die we hadden opgenomen op de dvd-recorder, zoals Bones en Treshold, lagen we al om 22.00h in bed. Weliswaar met de TV aan, maar daar merkte ik al snel weinig meer van.

En eigenlijk moet ik vandaag heel nodig mijn studie oppakken en een tweetal verslagen schrijven, maar ik voorzie niet veel actie van mijn kant. Dit blog roept de hoofdpijn alweer op, dus ik ga zo direct gewoon weer nutteloos op de bank hangen en niets doen. Hoe moeilijk dat ook is.... Misschien nog wat scrapbooking en foto-werk, of anders gewoon weer naar de tv staren en af-en-toe indommelen. Luisteren naar mijn lichaam, dat zal ik doen!

Toeval, echo en lastige spuiten

Ik heb het over mijzelf afgeroepen, volgens mij...... Schreef ik zondagmiddag nog dat ik het bewezen acht dat chocolade helpt tegen hoofdpijn, ik had het boodschappenlijstje van Vita al uitgeprint, in de namiddag sloeg het noodlot toe: de hoofdpijn kwam, zag en overwon.

Ik ging er zondagavond mee naar bed, en stond er maandag mee op. En het leek alsof iemand ieder uur de "volumeknop" iets hoger draaide. Maandagavond heb ik de pot nutella met een lepel paraat gemaakt, maar dat mocht niet baten. Op dinsdag stond ik er weer mee op, en ik keek er scheel van. Ik heb me staande gehouden tijdens het management team overleg (dat is altijd best gezellig), maar daarna ben ik toch ziek naar huis gegaan. Daar ben ik onder dekens gaan liggen, licht uit, hoorapparaten uit, en maar hopen dat de hoofdpijn weg ging. Ik heb tussendoor nog "even" het ziekenhuis gebeld en gevraagd of ze me alsjeblieft konden helpen. Paracetamol helpt niet, zelfs niet als ik 4 tegelijk neem. Ibuprofen mag niet. Ik moest op zoek naar naproxine, dat is een middel tegen ernstige menstruatiepijn, maar dat mocht ik alleen dinsdag en woensdag nemen. Peter haalde het voor mij, en met 2 tabletten tegelijk ging ik weer onder de dekens. En waarempel, op dinsdag gingen de allerscherpste kantjes al een beetje eraf. Toch was ik er woensdagochtend nog enorm beroerd van, maar tegen de middag ging het alweer iets beter. Hallelujah.....

En toch ben ik ook een leerervaring rijker: ik begrijp nu waar de term suicide-headache vandaan komt... Je moet wel altijd de positieve kanten blijven zien, toch ;-)

Woensdagmiddag ben ik ook nog even langs de fysiotherapeut gegaan, gelukkig kon ik heel snel terecht. Ik merkte dat ik gespannen schouders en een heel strakke nek had, en dat werkt ook niet positief op de hoofdpijn natuurlijk. Waarschijnlijk nog de restanten van een kou, verkeerd gelegen en toch de spanningen rond zo'n tweede ICSI. Linske, de therapeut, heeft me lekker los gemasseerd, en ook dat was weldadig voor mijn welzijn. Ik voelde me weer langzaam mens worden!

Omdat ik een beetje ontspanning wel kon gebruiken, zag ik erg uit naar de afspraak met Vita diezelfde woensdagavond. We kennen elkaar via het blog en mailden heel af en toe. We hebben de hele avond gekletst, en gekletst, en gekletst. Over ICSI, over Dr. Feelgood, over Amerika en achtbanen, over de ijskonijnen van het AMC, over familie en over vrienden en nog veel meer. Heerlijk was het, en heel bijzonder. Alsof we elkaar al jaren kenden. Zij is een ontzettend leuk en lief mens!

En vanochtend was het tijd voor de volgende fase in deze ICSI cyclus: de uitgangsecho. Dat is de echo die bepaalt of je mag starten met stimuleren, en ja, dat mag dus! Alles zag er goed uit, het baarmoederslijmvlies was "mooi dun" en er waren zelfs 2 eitjes zichtbaar in de rechter eierstok. En dat zijn er 2 meer dan de vorige keer. De echo was weer erg pijnlijk, en de eierstokken weer moeilijk vindbaar. Dat duidt er toch op dat ze niet heel zwaar zijn, en dus niet zoveel eitjes bevatten die al klaarliggen. Maar toch, het is weer meer dan de vorige keer.

Het was niet Dr. Feelgood die ons hielp vandaag, ik had een arts die ik nooit eerder had gezien. Een blonde dame, iets ouder dan de ijskonijnen, en erg aardig. Fijn, "aardig" helpt toch bij het op-je-gemak-voelen in zo'n ijskoude-bunkerachtige-omgeving. Ze was een hele stapel statussen kwijt en dat zorgde even voor een beetje paniek, maar de verpleging wist het vakkundig te verhelpen. De verpleegster kwam nogal lomp binnendenderen precies op het verkeerde moment -met de benen hoog in de ijskoude steunen- maar ik kon het haar niet kwalijk nemen. En Dr. Feelgood was gelukkig wel in de buurt en zwaaide enthousiast naar ons bij het langslopen. Ook altijd leuk! Na de echo kregen we de instructies over het spuiten van de menopur van de verpleegkundige, de volgende afspraak werd gemaakt voor volgende week woensdag, en met een stapel bloed-prik-formulieren konden we weer ophoepelen.



En vanavond was de vuurdoop, de eerste menopur moest erin. Tjonge, dat was een onderneming. Het voorbereiden van de spuiten kost aardig wat tijd, dat doe je niet zomaar even in het toilet van een restaurantje. Eerst moet de lange naald op de spuit, en daarmee moesten 2 ampullen met vloeistof worden leeggemaakt. Die moesten vervolgens worden verdeeld over 6 ampullen met poeder, en daarna moest dat opgeloste mengsel uit die 6 ampullen weer worden opgezogen. En dat past niet in 1 spuit, dus dat werden er 2. Dan de korte naald erop en hup, in de buik. Poeh.....een hele onderneming dus. Dit protocol lijkt erg op dat van de pregnyl, alleen is dat een veel kleinere hoeveelheid. Het breken van die glazen ampullen met vloeistof vind ik altijd heel akelig, maar ik bedacht me net dat ik er toch veel meer heb dan ik nodig heb. Elke verpakking bestaat namelijk uit 5 ampullen poeder en 5 ampullen vloeistof. Die poeder heb ik allemaal nodig, maar van die vloeistof ampullen gebruik ik er maar 2. Ik ga dus morgen gewoon zelf ermee oefenen. Gaat het fout? Geen nood, weggooien en overnieuw. Voorraad genoeg, dan kan ik daarmee ook wat zelfvertrouwen opbouwen. Het lastige is nu wel, dat ik dus eigenlijk elke avond thuis moet zijn, want dit is zo'n gedoe...dat doe je niet zomaar ergens anders. Maar misschien denk ik daar na een paar dagen ook wel weer anders over. Alles went toch?

En nu maar hopen dat de boel in beweging komt, en dat de eitjes gaan groeien. Doordat alles er vanochtend zo goed uitzag, zijn er weer nieuwe hoop-luikjes open gegaan bij mij... Hopen jullie mee?

Geen toeval

Twee keer is geen toeval, chocola helpt echt! Hoewel ik aankondigde met de pot nutella voor de tv te gaan zitten, heb ik besloten toch maar -heel netjes- een boterham te smeren (zodat je de dikke laag nutella niet kan zien, scheelt wat schuldgevoel...). En het hielp: de hoofdpijn ging weer over! Na 2 keer is het geen toeval meer, voor mij is het nu bewezen. Ik ga Vita's advies dus maar opvolgen en met haar chocola-boodschappenlijstje naar de stad. Zij heeft er vast ervaring mee. En voor diegenen die Vita niet kennen: zij zit in hetzelfde schuitje als ik, zij en D. starten eind deze maand met de tweede ICSI poging. Voor wie van humor houdt is haar blog zeer aan te raden!

Een berichtje aan Dr. Feelgood -de liefste gynaecoloog van het CVV- is niet meer nodig: mijn menstruatie diende zich alsnog gisterenavond laat aan. Ik kan dus nu met een gerust gevoel morgen een berichtje achterlaten, en naar verwachting moet ik dan op donderdag of vrijdag opdraven voor de eerste echo. Ik heb me dus toch weer teveel laten meeslepen. Je denkt je lichaam zo goed te kennen, maar soms word je toch verrast. Dat blijkt weer!

Maar bedankt voor jullie meeleven!

Chocola en menstruatie

Inmiddels heb ik alweer anderhalve week decapeptyl erop zitten. Het spuiten gaat goed, bijna als vanzelf. Hoewel, ik moet wel erg mijn best doen om eraan te denken, ik wil het nog wel eens vergeten. En eigenlijk vind ik dat ook wel een goed teken, want dat betekent dat ik er ook niet continu mee bezig ben in mijn gedachten.

Halverwege deze week begon de buikkramp en de rugpijn, en ik dacht even dat de menstruatie eraan kwam. Die verwachtte ik namelijk pas vandaag, en niet eerder deze week, het duurt nornaal altijd een week na het nemen van de laatste pil op de strip. Maar behalve een ietsiepietsie bruine afscheiding en de buikpijn gebeurde er niets. Maar het gekke is dat er vandaag ook niets gebeurde. Ik heb nog altijd flink buikpijn en rugpijn, maar van een menstruatie is geen sprake. Hoe kan dat nou?

Nu heb ik zelden veel bloedverlies bij een normale menstruatie, en in het verleden heb ik al eerder een menstruatie overgeslagen, zelfs bij het gebruik van de pil. Dus ik begin nu langzaam te vermoeden dat de menstruatie zich toch afgelopen woensdag heeft aangediend........ Wat nu?

Wat is het probleem nu, zul je waarschijnlijk denken? Menstruatie is niet echt een gezellig onderwerp voor een blog. Maar het zit zo. Je start met de decapeptyl een paar dagen voor de laatste pil. Je wacht daarna tot de menstruatie om aan de gynaecoloog een seintje te geven. Precies 5 dagen na de menstruatie wordt namelijk een echo gemaakt en als die goed is, moet je starten met het stimuleren, de hormonen dus. Het tijdstip van die menstruatie is dus van belang in het hele ICSI proces. Als die menstruatie dus toch op woensdag is gestart, dan zou ik dus maandag aanstaande de echo moeten laten maken. Ja, wat nu? Hoewel het CVV ook in het weekend gewoon doorgaat met behandelingen, is het secretariaat die dagen niet bereikbaar. Er zit dus niets anders op dan maandag gelijk een e-mail te versturen, of proberen om telefonisch contact te leggen. Verder maar gewoon mijn hoofd koel houden, je kunt toch geen ijzer met handen breken.

Gisteren deed ik een interessante ontdekking over chocola! Ik had namelijk al sinds donderdagavond een heel vervelende hoofdpijn, een van de bekende bijwerkingen van de spuiten. Ik ging ermee naar bed, en ik werd er gisteren weer mee wakker. Paracetamol helpt echter niet. Gisteren op mijn werk werd ik er helemaal gek van, ik ging er zelfs scheel van kijken (dat gevoel had ik althans). Nu had ik ook al de hele dag een zeer sterke behoefte aan chocola, dat heb ik normaal nooooooooooit. Ik eet het ook niet zoveel, en heb het eigenlijk nooit in huis. Maar gisterenmiddag ben ik gezwicht en heb op mijn werk uit de automaat een snicker getrokken (bij gebrek aan beter), dat doe ik normaal ook noooooooooooooit. En wat gebeurt er: bij elke hap die ik neem wordt de hoofdpijn minder, en na 5 minuten was de hoofdpijn helemaal verdwenen. Dat vind ik toch wel apart...........

Het is nu zaterdagavond, ik voel de hoofdpijn alweer opkomen, maar ik heb geen chocoladereep in huis. Waar is het dichtsbijzijnde tankstation? Of weet je wat, ik ga gewoon met de pot nutella voor de tv zitten. Zou het helpen?

Nieuwsgierig

Het is zover: het nieuwe jaar is begonnen. Het jaar 2008 is aangebroken, en het klinkt alsof het science-fiction is. In de jaren 80, in mijn toch wel heftige pubertijd, klonk dat zoooooooover weg. En nu is het realiteit geworden. Goh, wat worden we oud...

Oud of niet, mijn nieuwsgierigheid steekt de kop op. Die verdwijnt niet met het ouder worden. Iets als "een vos verliest wel z'n haren, maar niet z'n streken". En nieuwsgierig ben ik, enorm.

Nieuwsgierig naar 2008, wat gaat het ons brengen? Wat gaat er allemaal gebeuren? Ik ben zo benieuwd hoe we gaan terugkijken op 2008 met de feestdagen in december, het meest tradionele moment in het jaar om precies dat te doen, terugblikken. Wat zullen we meemaken?

De grootste vraag natuurlijk: worden we zwanger?



En als we dat niet worden, gaan we dan wel of niet adopteren?

Maar ook:

Wordt Peter weer helemaal de oude?
Welke gevolgen heeft de fusie van Ymere en de Woonmaatschappij?
Werk ik überhaupt nog steeds bij Ymere?
Hoe loopt mijn opleiding af?
Heeft Peter een nieuwe baan?
Gaan we wel of niet op vakantie naar Amerika?
Of gaan we misschien wel naar Azië?
Hoe ziet onze tuin er uit?
Hoe ontwikkelt onze vriendenkring zich?
Krijgen we een mooie zomer?
Blijft iedereen om ons heen gezond?
Kopen we eindelijk een nieuwe TV en een nieuwe TV kast in de woonkamer?



Kortom, nieuwsgierig dus! Volgend jaar om deze tijd zullen we het allemaal weten. Zijn jullie net zo nieuwsgierig als ik?

Het gaat wonderbaarlijk goed!

Alweer de laatste dag van het jaar, gelukkig zou ik bijna zeggen! Ik ga er niet op terugblikken, de geschiedenis staat immers hieronder beschreven voor een groot deel.

We brengen deze laatste dag rustig door, nu eens zonder vrienden en familie, lekker met z'n tweetjes op de bank. Omdat ik vorige week ben begonnen met de tweede ICSI ronde en de daaraan verbonden gevreesde decapeptyl spuiten, hebben we niets gepland. Ik had verwacht op apegapen te liggen vanavond, en misschien zelfs wel al voor het officiele moment in bed, maar zoals het er nu uitziet gaat dat niet gebeuren. Was ik de vorige keer nog ontzettend moe van de decapeptyl, op het extreme af, deze keer gaat het wonderbaarlijk goed. Ik voel me niet helemaal top, heb af en toe hoofdpijn, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. Ik ben nog niet extreem moe, en dus gaat het eigenlijk boven verwachting enorm goed. Fijn! Zou dat door de acupunctuur zijn?

Hopelijk is dit een goed voorteken voor het nieuwe jaar! Ik hoop dat 2008 voor Peter het jaar wordt waarin hij alles achter zich kan laten en een nieuwe start kan maken, zonder angsten en spanningen, en weer de vrolijke en zorgeloze Peter wordt. Dat gun ik hem zo, dat zou het mooiste cadeau zijn! En natuurlijk hoop ik, bijna tegen beter weten in, dat deze tweede ICSI poging toch goed nieuws gaat brengen. De eerste paar dagen gaan zo goed, misschien is dat wel een goed teken? Wie weet, hoop gloort aan de horizon...

Verder wens ik iedereen in het nieuwe jaar wat ik ons zelf ook toewens: een heel gelukkige tijd, in een goede gezondheid, met veel liefde en vriendschap! Ik hoop jullie ook volgend jaar weer hier te mogen begroeten en ik zou het leuk vinden om van jullie een reactie te lezen af en toe!

Veel plezier vanavond, en voorzichtig met het vuurwerk!

Foto's van Andalusië

Het is alweer dik 2 maanden geleden dat we terugkwamen van onze vakantie in Andalusië, destijds niet-zo-lekker-in-ons-vel-zittend. Ik heb er toen ook niet veel woorden aan vuil gemaakt. De vakantie was niet wat we ervan hadden gehoopt, maar dat kwam vooral door onze eigen gemoedstoestand, achteraf terugblikkend hebben we toch wel enorm veel mooie dingen gezien. Wat heeft Andalusië toch een prachtige cultuur! Daarvan hebben we genoten, de steden Sevilla, Cordoba en Granada zijn zeer de moeite van een bezoek waard!

Wat we gemist hebben is de variatie aan activiteiten. Je reist vooral van dorp naar stad en weer naar dorp. Hoewel de dorpen en steden allemaal enorm mooi zijn, ontwikkel je wel een soort blindheid naarmate de reis vordert. Bij de zoveelste stad zie je alweer een paleis, alweer een kathedraal, alweer een kasteel. Stuk voor stuk zo mooi, maar wel veel van hetzelfde! Er is niet zoveel mooie natuur, hoewel het Parque Nacional de Doñana erg de moeite waard was, zijn de bergen en is het binnenland droog en dor, vooral in het najaar. De twee weken waren dan ook meer dan genoeg, maar wel weer erg lekker om op je gemak te kunnen reizen. Veel reisorganisaties bieden een vergelijkende trip aan in 8 dagen, en dat vind ik toch wel erg snel.

De bevolking vonden we niet zo aardig, vooral de vriendelijkheid viel ons enorm tegen, en we vonden het ook erg moeilijk om contact te maken met de Spanjaarden. Ze zijn helemaal niet klantgericht. Heel anders dan ons normaal zo geliefde Amerika en de Amerikanen. Toch mag je niet doodgaan (ik overdrijf nu eenmaal graag) voordat je de kathedraal in Sevilla hebt gezien, de Mezquita in Cordoba en het Alhambra in Granada. Dat is gewoon een must! Wat hebben ze "vroeger" toch een mooie dingen gebouwd, heel knap en kunstig.

De foto's zijn mooi geworden, al zeg ik het zelf, en sinds vandaag kunnen ze door jullie on-line worden bewonderd op mijn eigen fotosite. Klik hier om ze te bekijken.

De kerst alweer voorbij...

Ze zijn alweer voorbij, de kerstdagen van 2007. Hoewel er officieel maar 2 en een halve kerstdag is (de kerstavond meegeteld), hebben wij er dit jaar 4 en een halve dag van gemaakt door een logeerpartij van onze vrienden. We hebben een gezellige tijd gehad!

Maandag verliep overdag ietwat stressig, vraag me niet hoe het komt, het overkwam me gewoon. De cadeautjes inpakken, de laatste spullen halen bij de supermarkt, optutten, de logeerkamer voorbereiden.... Maar het kwam uiteindelijk nog allemaal goed. Om 4 uur 's middags, een uur later dan gepland, waren we er helemaal klaar voor.

We hebben de cadeautjes onder de boom vandaan gehaald en we zijn in de auto gestapt en naar Limburg gereden voor de traditionele kerstavond bij mijn ouders. Eigenlijk hadden we gepland om mee te gaan naar de kerk, maar daar waren we te laat voor. Gelukkig geen files onderweg, dus even over zessen kwamen we heelhuids aan, op ons paasbest.

We hebben heerlijk samen gegeten, traditioneel de Limburgse koude schotel met lekkere broodjes, en daarna hebben we samen de cadeautjes uitgepakt. En wat zijn we weer verwend! We hebben prachtige cadeau's gekregen en ook onze geschenken vielen in goede aarde. Het was een enorm gezellige avond en hij vloog voorbij! Om 11 uur zaten we weer in de auto naar het noorden, en om half 2 doken we daar ons bed in.

Na een heerlijke nachtrust waren we op 1e Kerstdag pas om 10 uur uit de veren. We hebben even de cadeautjes opgeruimd en natuurlijk bewonderd, en daarna hebben we ons rap aangekleed in alweer ons paasbest. Jan en Marjan stonden al om kwart voor 12 op de stoep, we waren net op tijd klaar. Natuurlijk hebben we eerst even koffie gedronken en bijgekletst en daarna hebben we lekker uitgebreid geluncht met zelfgemaakte koude schotel en luxe broodjes. De rest van de middag hebben we ook weer lekker bijgekletst en een spelletje gespeeld. Ook hebben we de cadeautjes uitgepakt en alweer zijn we enorm verwend!

's Avonds hebben we smakelijk gedineerd. Als voorgerecht hadden we paddestoelen in een knooflookroomsaus met een dekseltje van kaas uit de oven. Voor het hoofdgerecht had Peter konijn in het zuur gemaakt, en die smaakte voortreffelijk. Daar kan geen restaurant-kok tegenop! Als bijgerechten hadden we in bier gestoofde zuurkool, witlofsalade, een lauw-warme salade van sperzieboontjes, aardappelpuree en in de schil gekookte krieltjes. Het nagerecht bestond uit een caramel-noten-ijstaart. Het was een top-diner, al zeg ik het zelf!

Op 2e Kerstdag hebben we eerst allemaal lekker uitgeslapen en daarna weer heerlijk gebruncht. Het was al ver in de middag toen we eindelijk allemaal waren aangekleed en toen zijn we nog een stukje gaan wandelen in de mooie natuur bij Nederhorst den Berg. Prachtig, vooral met de ondergaande zon. Helaas werd het al vroeg donker, het was daarom kort maar krachtig! De honger was inmiddels weer flink opgewekt en bij thuiskomst hebben we ons daarom gewaagd aan het tweede kerstdiner. Dat bestond vandaag uit een voorgerecht van carpaccio, en een hoofdgerecht van hertenbiefstuk met witlof uit de oven, broccoli met een mosterd-roomsaus, krieltjes uit de oven en als nagerecht stroopwafelijs. Het was weer overheerlijk! Na het eten hebben we ons gewaagd aan een paar gezelschapsspelletjes en nog even Hans Liberg gekeken voordat we gingen slapen.

De 3e Kerstdag verliep lekker rustig. Peter ging even sporten bij de fysiotherapeut, ik heb lekker gebadderd en onze vrienden gingen in Hilversum een ander bevriend stel opzoeken voor een kopje koffie. Ik ben nog even naar mijn werk geweest om wat cadeautjes af te leveren bij mijn medewerkers en ze te bedanken voor de fijne samenwerking en de steun in het afgelopen jaar. Natuurlijk hadden we ook deze dag weer een lekker kerstmaal voorbereid, van zelfgemaakte frietjes met Limburg zuurvlees, zelfgemaakt welteverstaan. We vallen in herhaling, maar het was weer overheerlijk!

Op 4e Kerstdag zijn we eropuit getrokken met z'n viertjes. We hebben geshopt! We zijn eerst naar het Home Deco Center gereden in Vianen, een groothandel met woon-accessoires. Deze winkel is in dezelfde stijl als Loods 5 in Zaanstad, maar dan veel goedkoper! Het aanbod was er ook erg leuk, en het was er helemaal niet druk. Heerlijk woonshoppen! Natuurlijk bleef ons weer van alles aan de vingers plakken! Na de koffie met een saucijzenbroodje waren we nog niet uitgeshopt en we zijn naar Zaanstad gereden. Marjan en Jan waren nog nooit bij Loods 5 geweest, dus ook dat moesten we nog even onveilig maken! Aansluitend zijn we nog even langs een citroën-dealer gereden en daar hebben we gekeken naar de Crosser, een nieuwe aanwinst onder de SUV's. Een prachtige auto!

Thuis hebben we weer genoten van een heerlijk maaltje, deze keer de eenvoudige Hollandse kost, maar daarom niet minder lekker: draadjesvlees met bloemkool, spinazie en natuurlijk gewoon gekookte aardappelen. Het was weer ouderwets lekker! 's Avonds hebben we gezamenlijk nog wat tv gekeken en gekletst, en onder invloed van de decapeptyl, waarmee ik op 3e Kerstdag weer ben begonnen, weer op tijd naar bed.

En vandaag was het feest dan officieel ten einde. Na het ontbijt gingen Marjan en Jan weer richting Drenthe, en hebben wij de dagelijkse routine weer opgepakt. En die bestond uit ordinair boodschappen doen, nog even wat auto's kijken en shoarma eten in Hoofddorp. Met lekker veel knoflook! We zijn nog even langs de Praxis gereden en naar Ikea, waar we deze TV kast hebben opgehaald voor onze slaapkamer.

Nu de TV nog, die verwachten we ergens in januari. Dat wordt heerlijk relaxen in bed!

De kop van de volgende ICSI-cyclus is er ook alweer vanaf. Vandaag ging de derde spuit erin. Geen zenuwen deze keer, maar vandaag wel wat onrust en een vervelend gevoel. Gelukkig gaat het nu weer beter. Ik merk de moeheid niet zo extreem als de vorige keer, nog niet. Maar misschien blijft het wel veel beter, door de acupunctuur? Dat zou fantastisch zijn! Vandaag de laatste pil, en dan de menstruatie afwachten. Die verwacht ik over een week, en dan kan alles in de planning voor de eerste echo. We gaan ervoor!

Fijne feestdagen gewenst!

Ik wens jullie allemaal heel fijne feestdagen en een heel gelukkig nieuw jaar.

Als geluk ergens voor het oprapen lag

Zou ik erheen gaan op eerst kerstdag

Handen vol opgooien hoog in de lucht

Dwarrelend met de wind in vogelvlucht

Langs de sterren en de maan

Zou het dan ook naar jullie gaan

Al was het een klein beetje maar

Dan wordt 2008 ook voor jullie

een heel gelukkig nieuw jaar!

Drukke voorbereidingen

Wat gaat de tijd snel, vooral in deze drukte. Er moet nog van alles worden voorbereid voor de kerstdagen volgende week, en de laatste cadeautjes moesten ook nog worden gekocht. Maar we zijn nu bijna klaar met de inkopen van cadeautjes, bijna..... alleen voor het vriendinnetje van mijn broertje moeten we morgen nog op pad. Gelukkig weten we al wel wat we gaan kopen, we hebben het zowaar vandaag al geprobeerd.

We kennen haar nog niet zo goed, en mijn broertje dacht dat het leuk was om een geurtje te kopen. Maar ja, welke dan? Nu heeft ICI Paris van die leuke cadeaubonnen, waar je uit 8 geurtjes kan kiezen, en van elk van die geurtjes zit een monstertje in de doos. Je kunt ze dus eerst allemaal uitproberen. Leuk idee, toch? Die gingen we dus kopen. In Amstelveen, bij de ICI Paris in het winkelcentrum. En het ging ongeveer zo:

Ik: "Hebben jullie nog die leuke cadeaubonnen met die monsterstjes?"
Zij: "Ja hoor, daar" en ze wees naar een standaard met een voorbeeld.
Ik: Na beoordeling te hebben goedgekeurd "Leuk, ze zijn aangepast met nieuwe geurtjes. Hoeveel kost die?"
Zij: "€ 32,50"
Ik: "OK. Doe die dan maar"
Zij: "Helaas zijn ze uitverkocht"

Het heeft nog uren geduurd voor ik over mijn verbazing heen was. En weet je wat het ergste was? Ze was nog blond ook...

Verder hebben we in Amstelveen vandaag het bestelde vlees opgehaald bij de slager, en bij de groenteboer de verse spullen voor volgende week ingekocht. De menu's zijn al klaar voor de kerstdagen, alleen nog de laatste boodschappen halen. Dat doen we morgen of maandag.

Ook hebben we vandaag een begin gemaakt met het opruimen van de logeerkamer. Het logeerbed is afgebroken, we gebruiken nu gewoon de matrassen op de grond, dat is veel handiger. De kledingdozen voor Afrika hebben we weggebracht en de kerstkaarten zijn geschreven. Dat werd tijd!

Gisteren moest Peter nog werken, maar ik was vrij. Gelukkig maar, want ik had na het kerstfeest op mijn werk van donderdagavond nog aardig wat watten in mijn hoofd. Ik was zo duf gisteren...... En ik kon niet al te lang uitslapen, want ik had afgesproken om nog ergens in de buurt van Hilversum 2 cadeautjes op te halen die ik had besteld. Tja, eigen schuld dikke bult...

De rest van de dag heb ik dan ook lekker rustig aan gedaan. Ik reed naar Amsterdam met als doel de grootste boekhandel van de stad, midden in het centrum. Ik vind het heerlijk om er rond te struinen en te neuzen tussen alle boeken, vooral de reisafdeling is mijn favoriet. Ik had nog 2 cadeautjes op het oog en ook daarvoor slaagde ik. Onderweg naar Amsterdam belde ik met mijn nichtje Kim, en we spraken af om samen te lunchen. Na de boekhandel begaf ik me daarom richting de Dam en we liepen van daar samen naar de Bakkerswinkel in de Warmoesstraat. Ik was er nog nooit geweest en zij wilde me dat graag laten zien en proeven. We waren precies op tijd voor de high tea, en die namen we dan ook. Dat was smullen geblazen! Vooral de scones met room en zelfgemaakte jam zijn zo lekker dat je je vingers erbij op eet. Ook de quiches kan ik je aanraden, nooit eerder at ik die zo lekker. Ik kan deze tent dan ook iedereen aanbevelen, het is er heel gezellig en het eten is er superlekker. Kim en ik hebben heerlijk bijgekletst en het was al bijna 4 uur toen we afscheid namen. Via de Kalverstraat liep ik terug naar de auto en daarmee koerste ik richting Hoofddorp.

In Hoofddorp moest ik snel even naar de kleermaker, mijn lievelingsbroek was namelijk los in de zoom, en gelukkig werd die terplekke even onder de machine gelegd. Het loont zich om relaties te bouwen! Daarna nog even snel wat inkopen gedaan bij de Appie en toen op naar huis waar Peter het eten al had voorbereid. De schat! De macaroni smaakte heerlijk. De watten waren intussen wel weer verdwenen, gelukkig...

Maar het was het wel waard! Die watten dan, bedoel ik... Het kerstfeest was supergezellig! Het was leuk om te zien dat zoveel mensen zich moeite hadden gedaan om er glamoureus uit te zien! Veel heren in een smoking of een heel mooi pak, en veel dames in een lange jurk. Prachtig! Ik voelde me toch wel bijzonder in die lange jurk. Ik kreeg er veel leuke reacties op. Peter kon helaas geen foto maken, want ik heb me op het werk omgekleed en bij thuiskomst zag ik er echt niet meer uit. Ik heb alleen een polaroid, maar die kan ik niet inscannen... De digitale foto´s komen nog, misschien zit daar iets bij.

De voorpret was ook erg leuk. De grote vergaderzaal hadden we omgetoverd tot de dameskleedkamer. Wat een pret hadden we daar! En toen allemaal samen naar boven, de kantine was omgetoverd tot een heuse feestzaal, met een echte rode loper ervoor. Het was erg mooi geworden! De muziek was goed, het eten was lekker en het was zooooooooooo gezellig! Jammer genoeg viel de act tegen, de acteurs hebben zich niet gehouden aan de briefing. Maar het heeft de avond niet mogen bederven, we kregen veel leuke reacties terug van onze collega´s. Ik heb de hele avond op de dansvloer gestaan, met veel collega´s heb ik gedanst. Niet één mannelijke collega durfde me de dans te weigeren, ik kreeg ze allemaal in beweging. Ook was het lang geleden dat de wijn zo goed heeft gevloeid bij mij, hij was dan ook erg lekker. Ik was niet dronken, toch zeker lekker aangeschoten. Gelukkig hoefde ik me geen zorgen te maken over vervoer, Peter zou me komen ophalen. Wat een lieverd, hè? De terugrit naar huis was wel erg leuk, het voelde alsof ik in een achtbaan zat. Zelden zo´n leuke rit gehad in de auto! Zou dat de alcohol zijn geweest?

Het was nog wel even spannend of ik het feest had kunnen bijwonen, want op woensdag heb ik namelijk ziek in bed gelegen. Met koorts. Flinke verkoudheid, veel niesen en snotteren. Jee, wat baalde ik zeg...... Ik had het al voelen aankomen, maar ik had zo gehoopt dat het voorbij ging. Gelukkig was de koorts donderdag weer over, dus ik ging gewoon aan het werk. En maar hopen dat ik het de hele dag en avond zou volhouden. Gelukkig lukte dat, een leuk feest is een goede motivator! Nu weet ik in het vervolg ook een goede remedie voor een griep: een flink feest, of misschien gewoon een paar liter wijn? De verkoudheid is nu bijna over....... al klinkt mijn stem nog steeds heel beroerd. Ik laat mensen maar in de waan dat de griep de oorzaak is, maar ik weet wel beter...

Genieten van de decembermaand

We hadden het afgesproken, en dat is dan ook wat ik doe met volle teugen: genieten van de heerlijke decembermaand. Wat een heerlijke sfeer is het toch! De kerstboom, de lichtjes, de mooie versieringen, ik vind het prachtig!

In Duitsland hadden we een top-gezellig weekend! Op vrijdag eerst naar Centro in Oberhausen en op zaterdag naar Keulen. De uitdrukking "shop till you drop" hebben we maar letterlijk genomen. De winkels in Duitsland waren zowel op vrijdag als op zaterdag geopend tot 10 uur 's avonds en dat hebben we geweten! Voor Peter hebben we er veel leuke kleding gevonden, nu weer een paar maatjes kleiner, en een heel mooie nieuwe winterjas. Natasja, onze vriendin, is ook geslaagd voor een aantal heel leuke outfits. We hebben lekker gegeten en weer ouderwets bijgekletst. Bij mijn glamourjurk heb ik een glitter handtasje gekocht en prachtige zilveren sierraden. De jurk is namelijk afgezet met zilveren bling-bling, en daar passen mijn gouden sierraden natuurlijk niet bij. Helaas was het hotel niet zo goed. We hadden geboekt bij het Mercure hotel in Düsseldorf, een 4-sterren hotel, maar ik vraag me nog steeds af waar ze die 4 sterren vandaan gehaald hebben. De kamers waren wel heel netjes, maar het bed was veel te klein voor 2 personen en de hoofdkussens waren erg slecht. Met een bed van 1,30m breed kunnen wij samen echt niet lekker slapen, en dat is dus ook niet gelukt! Na 2 nachten had ik een stijve nek en rugpijn. Lekker zeg! Ik vond die beddenmaat heel vreemd voor een Duits hotel. Volgens de hotelmanagers had het hotel geen kamers met grotere bedden..... Nou ja zeg...... Je kunt niet alles hebben in het leven....

Vorige week heb ik vervolgens maar 2 (drukke) dagen gewerkt, want de rest van de week zat ik weer in een "hutje op de hei" voor het 3e seminar van de opleiding SVO. Dat hutje is een kamer in het Bilderberg hotel midden op de Veluwe, een prachtige lokatie. Dit seminar vond ik beduidend minder geslaagd dan de andere 2, maar dat kwam vooral door de docent. Daar had ik gewoon niet zo'n goede klik mee. Het onderwerp was strategie, toch al niet mijn favoriete ding, en de docent was erg drammerig en niet echt congruent in zijn gedrag ten opzichte van zijn overtuiging. Mijn devies is dat je het voorbeeld moet geven in wat je uitdraagt, en dat was niet zijn sterkste punt. Toch was de theorie (deels) wel interessant, vooral het causale diagram vond ik erg leerzaam. Het is een ingewikkeld model om verbanden in kaart te brengen tussen bestaande problemen en de oorzaken ervan, zodat je kunt zien waar je je energie van de oplossing op moet richten. Het geeft je inzicht in de (f)actoren van het probleem en de onderlinge relatie.

Interessante artikelen over causale diagrammen en de toepassing ervan vind je hier en hier.

Een heel bijzondere ervaring had ik op donderdagavond tijdens de demonstratie van de Aiki aanpak door Aalt Aalten. Dat was niet zomaar een demonstratie, maar het was een ervaring, een belevenis, een speciale beleving. Het is moeilijk uit te leggen in woorden, maar het komt erop neer dat je je innerlijke kracht ervaart. Het is gebaseerd op Aikido en het is een heel andere zienswijze op het leven. Na deze avond kijk ik naar het universum met een heel nieuwe blik. Deze ervaring gun ik iedereen! Ik wil proberen om het nog eens mee te maken samen met Peter, en ik ga ook kijken of ik op mijn werk budget bij elkaar kan schrapen voor een sessie van ons management team met hem.

Vrijdagavond hadden we een personeelsfeestje van Peter's werk in Valkenburg, helemaal in Limburg. Wie dat verzonnen had........ Het was handiger geweest als ze hadden gekozen voor een lokatie tussen Brussel (waar het hoofdkantoor van de BeNeLux zetelt) en Naarden, waar Peter werkt, maar blijkbaar dachten ze daar in België anders over. Naar Limburg vanuit de Veluwe , in de spits op vrijdag is een hele uitdaging. De opleiding duurde op vrijdag tot 17.00 uur en om te voorkomen dat de reistijd zou oplopen omdat ik eerst nog naar huis moest, kwam Peter me ophalen in Garderen. De reis van Muiden naar Garderen duurt normaal 40 minuten, maar tot Peter's verschrikking deed hij daar maar liefst 2 uur over. Ik friste me nog even op en pakte mijn spullen bij elkaar, en daarna begonnen we aan de vreselijke tocht naar het Zuiden. En vreselijk was het wel, want hij duurde maar liefst 3½ uur. Van Utrecht naar Den Bosch was 1 lange file. Vreselijk! Om 21.00 uur 's avonds kwamen we aan in het Casino van Valkenburg. Gelukkig konden we gelijk aanschuiven aan het diner.

Na het diner volgde een speech van de directeur en de manager van de vestiging in NL, en Peter werd in het zonnetje gezet! Erg leuk! Hij werd geprezen en als voorbeeld genoemd voor zijn collega's omdat hij ondanks de heel moeilijke tijd toch alweer heel snel aan het werk was en daar dit jaar weer heel goed heeft gefunctioneerd en gescoord (in commercieel opzicht). En daar waren ze blij mee! Nu werkt Peter ook altijd erg hard, en is hij ontzettend loyaal, het is toch wel fijn als dat wordt opgemerkt. Voor zijn verdiensten heeft hij een cadeaubon gekregen voor een weekendje weg. Altijd leuk!

Na de speech hebben we ons nog heel kort vermaakt in het casino, maar dat is toch niet echt aan ons besteed. Omdat de vrouw van 1 van zijn nederlandse collega's haar paspoort was vergeten kon ze het casino niet in, en zij hadden dan ook ergens in Valkenburg een caffeetje opgezocht. Daar zijn we hun gaan opzoeken en hebben nog even een drankje gedronken en even gekletst. Peter heeft leuke collega's! Het was alweer 2 uur 's nachts voordat we naar het hotel reden in Valkenburg.

Op zaterdag hebben we eerst uitgeslapen. Gelukkig had dit hotel een beter bed, al was de kamer erg gedateerd en vies. En ook dat was een 4-sterren hotel. Volgens mij worden die sterren gratis weg gegeven tegenwoordig.... Daarna zijn we naar Heerlen gereden, waar we weer ouderwets geshopt hebben voor de kerst. En deze keer was ik aan de beurt! Ik heb er een paar leuke outfits gescoord voor de feestdagen die ook geschikt zijn voor mijn werk. En dat in de uitverkoop, dat lukt me niet vaak! We hebben smakelijk geluncht met heerlijk Limburgs zuurvlees bij onze oude stek Brasserie Bracke. Ondanks dat Heerlen niet zo'n gezellige stad is, was het wel erg leuk om weer eens op het oude thuis-honk te zijn. Alles ziet er anders uit!

Na het winkelen zijn we nog even naar Peters moeder geweest, die 3 maanden in bed bivakkeert na een beenoperatie. Zij is een paar weken geleden gevallen na afloop van de Holiday on Ice show in Eindhoven en had daarbij haar been op een heel gecompliceerde wijze gebroeken, namelijk precies boven de kunstknie, waar de knie in het bot vast zit. Het was dan ook een ingewikkelde operatie met stalen plaatjes om dat te repareren. Ze heeft 2 weken in het ziekenhuis gebivakkeerd maar is nu gelukkig weer thuis. Ze mag niet lopen en verblijft daarom de hele dag in bed, maar gelukkig knapt ze wel weer een stuk op.

Ook hebben we mijn ouders nog even opgezocht, en hebben we gezellig samen gegeten voordat we weer naar het Noorden togen, gelukkig zonder files deze keer!

En op zondag heb ik zelf nog het winkelcentrum in Amstelveen en in Almere onveilig gemaakt. Ik moest nog een zwart topje zoeken voor mijn nieuwe kerst-outfit, en ik zocht nog pumps voor onder mijn glamour jurk. En voor allebei ben ik dik geslaagd! Nu nog een paar cadeautjes en dan hebben we alles bij elkaar voor de feestdagen, met uitzondering van de levensmiddelen. Dat staat gepland voor dit weekend. Het vlees is besteld bij de slager, het menu is gemaakt, dus ook dat zal geen problemen opleveren!

Ik verheug me erg op het kerstfeest van mijn werk donderdag. Voor het eerst in mijn leven een echte glamourjurk! Het wordt vast erg gezellig! Als de foto mooi wordt, zal ik hem hier wel plaatsen.

Eén compromis, veel leuke dingen en goed nieuws!

Een leuke-dingen-pauze gaan we nu inlassen, even geen discussies en overwegingen, even geen kinderwens. We parkeren het even, op de korte-termijn-parkeerplaats, dat dan weer wel. Hoe komt dat zo?

Al sinds onze vakantie gaat het met Peter niet zo goed. Hij gaat gebukt onder stress, heeft weer regelmatig angst-aanvallen en zit heel slecht in zijn vel. Is het een depressie, of is het PTSS (Post-traumatisch-stress-syndroom)? Het hoeft niet per sé een naampje te hebben, maar het feit blijft dat hij zich niet goed voelt en dat hij regelmatig in doodsangst verkeert, letterlijk en figuurlijk. Dat maakt dat hij erg veel met zichzelf bezig is, hij moet hier doorheen. Gelukkig heeft hij hulp gezocht en gevraagd. Na haptonomie, acupunctuur, maatschappelijk werk en een psycholoog heeft hij nu een therapeut ingeschakeld die gespecialiseerd is in trauma’s. Ik hoop toch zo dat hem dat gaat helpen om de triggers van zijn angsten op te sporen en uit te schakelen. Ik gun het hem zo, dat hij weer zorgeloos en vrolijk door het leven kan gaan. En ik mis de vrolijke Peter ook heel erg!

Mijn verdriet en zorgen zijn voor hem teveel op dit moment, dat kan hij er niet bij hebben. Hij wil het wel heel graag, hij wil er zijn voor mij, maar momenteel gaat dat gewoon even niet. Als we praten over de mogelijkheden en het proces van adoptie, waarover ik inmiddels al wat informatie heb opgezocht en me heb ingelezen in de procedure, betekent dat voor hem gelijk een slapeloze nacht waarin hij stijf staat van de spanning. En ik heb wel erg de behoefte om te praten over alles dat er gebeurt met mij en in mij, over alles dat ik voel, over het rouwproces dat ik doormaak, en over de informatie die ik vind over adoptie. Ik heb daarom besloten dat ik ook hulp inschakel. Hulp in de vorm van een therapeute die is gespecialiseerd in alles dat met de kinderwens te maken heeft.

Het is wel moeilijk om hier samen doorheen te gaan. Zeker omdat we er ook allebei zo anders in staan. We zijn wel 2 individuen, maar het pad dat we inslaan moeten we toch echt samen doen. We moeten dus eerst de tijd nemen voor het verwerkingsproces, we moeten samen keuzes maken, maar dat kun je nu eenmaal niet afdwingen. Ik heb inmiddels informatie ingewonnen over het adoptieproces, en gisterenavond deelde ik die met Peter. De wachtlijsten, de kosten (hoog!), het proces dat je moet doormaken. Ik heb het nu aardig op een rij. En dat probeerde ik gisteren met Peter te bespreken, maar die sloeg daarvan op tilt. Het is teveel voor nu. Hebben we die kosten ervoor over? Hoe gaan we dat bij elkaar sparen? Willen we nog 5 jaar besteden aan het gehele proces? Die vragen kan hij nu niet beantwoorden, dat kost tijd, hij heeft er rust voor nodig, en die heeft hij nu even niet.

Niets doen roept bij mij echter weer een hoop stress op, omdat ik dan het gevoel krijg dat mijn leven voorbij kruipt en de tijd verstrijkt zonder dat we actie nemen. Ik wil zo graag iets doen! We hebben vandaag daarom een compromis gesloten. We hebben besloten om ons nu alvast in te schrijven voor adoptie bij het ministerie van justitie. Met die inschrijving krijgen we in elk geval een BKA nummer toegekend. Vervolgens moeten we ongeveer een jaar wachten voordat we in aanmerking komen voor de eerste fase in het proces: de voorlichting. Pas dan moeten we ook het eerste deel betalen. We hoeven dus geen kosten te maken, we bereiden ons alleen voor, en hebben vervolgens een jaar de tijd om te beslissen of we verder gaan of niet. En er gaat in elk geval geen tijd verloren.

Op 27 december starten we met de volgende ICSI poging, dan start ik met het spuiten van de decapeptyl. Hoewel ik nog steeds geen vertrouwen heb in een goede uitkomst, moet ik dit toch echt doen om zekerheid te krijgen. Tot 27 december lassen we een pauze in. We praten er even niet over met elkaar, we gunnen elkaar op dit punt rust, we werken ieder met onze eigen therapeut aan datgene dat ons bezighoudt en met elkaar doen we alleen leuke dingen en bereiden we ons voor op een mooie Kerst. Een goed compromis toch? Ieder alleen en toch samen…...

Maar nu dus tijd voor de leuke-dingen-pauze! Gelukkig heb ik geen gebrek aan leuke dingen. Zo had ik op donderdag 22 november een leuke werklunch met Colet, een extern adviseur van ons management team, om een aantal dingen voor te bereiden. Met haar heb ik toch zo´n bijzondere connectie, het voelt heel speciaal. Ik ben blij dat ik haar heb leren kennen! Diezelfde middag was ik uitgenodigd door een ander extern adviesbureau voor een klantendag, een conferentie, die ook enorm boeiend was. Hier heb ik weer een aantal leuke mensen leren kennen, het was erg gezellig! Op vrijdag de 23e had ik een heidag met een aantal collega´s van mijn werk. Ook dit was weer erg gezellig! Tijdens de borrel heb ik weer eens ouderwets hard lol gemaakt en gelachen, zodat ik spierpijn had in mijn kaken. Op zaterdag de 24e zijn we naar mijn ouders geweest, ik had veel behoefte om ze weer te zien en ze weer eens te knuffelen. En ook die dag was weer superleuk en erg gezellig. Het etentje was weer ouderwets goed. Wat een lieverds zijn het toch! Dinsdag 27 november had ik een intervisie bijeenkomst met mijn consultatiegroep van de SIOO opleiding. Ook dat was erg goed! Leerzaam, boeiend en het voelde gewoon goed. Ik heb een goede groep gevonden! Donderdag de 29e had ik een etentje met de tuttenclub, een groep van 4 meiden die ik via mijn werk heb leren kennen en waarmee we een aantal keren per jaar gaan eten en vooral veel lachen en lol hebben. Het was zooooo gezellig! En op vrijdag was ik vrij om met Peter en mijn nichtje Kim te gaan shoppen voor een partydress. Op 20 december hebben we een kerstfeest op het werk, en ik zit zelf in het organisatiecomité. We hebben er het thema Hollywood Glamour aan gekoppeld, dus dat vraagt om een glamour-jurk. En die hebben we gevonden! Zaterdag’s ben ik met Peter nog een aantal inkopen gaan doen voor kerst, ook toen was het weer zo gezellig met z’n tweetjes. ’s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij onze favoriete Italiaan in Hoofddorp, het was smullen geblazen. En op zondag was het dan eindelijk zover: de kerstboom opzetten. Hier keek ik al weken naar uit! Het is gelukt, de boom staat, het huis is versierd en we kunnen er tegenaan voor de feestdagen.

Maar daar blijft het niet bij, gelukkig hebben we ook nog een heleboel leuke dingen in het verschiet. Dit weekeinde gaan we een weekendje weg met een goede vriendin. We hebben een leuk hotel geboekt in Düsseldorf voor 2 nachten. Vrijdag rijden we eerst naar Oberhausen, voor een dagje shoppen in Centro, en op zaterdag gaan we Keulen onveilig maken. De winkels zijn op beide dagen in beide plaatsen open tot 22.00 uur ’s avonds vanwege de kerst. Ik verheug me al enorm op de kerstsfeer en de kerstversiering, en niet te vergeten de Kerstmarkten. Op zondag kunnen we misschien nog even de kerstmarkt in Düsseldorf bezoeken, of we gaan een lekkere wandeling maken in de natuur, het Nationaal Park de Meinweg ligt om de hoek. Of we gaan verder shoppen in Roermond, de outlet is er elke zondag open. En voordat we naar huis gaan op zondagavond zakken we eerst nog even af naar de Oostelijke Mijnstreek voor een bezoekje aan onze wederzijdse ouders. Ik moet mijn ouders nog even knuffelen, vooral na het goede nieuws van afgelopen vrijdag. Vrijdag had ik de hele dag een bloeddruk van 200 en een hartslag die niet eens meetbaar was, in spannende afwachting van de uitslag van de onderzoeken van papa. ’s Avonds kwam dan eindelijk het verlossende woord: papa heeft geen uitzaaiïngen. We waren er bang voor, de specialisten hadden ervoor gewaarschuwd. Maar gelukkig is het geen kanker! Pfffffffff, we kunnen weer ademhalen. Voorlopig is hij nog bij ons! En hij heeft aangekondigd nu zeker 100 jaar oud te worden, daar houden we hem aan! In dat geval is hij nog maar net over de helft! Helaas heeft hij nu wel een nek-hernia, hopelijk kunnen ze hem daaraan helpen en hem verlossen van de pijn. Maar voorlopig overheerst de opluchting. Vrijdag hebben we op hem getoost en een vreugdedans gemaakt door de woonkamer.

En dan hebben we nog het kerstfeest op mijn werk in het verschiet, het gaat zo leuk worden! Ik verheug me er al enorm op. En de Kerstdagen zelf worden ook weer heel speciaal. Kerstavond brengen we traditioneel door met mijn ouders. Naar de kerk, lekker eten en dan de cadeautjes uitpakken! En op 1e en 2e Kerstdag krijgen we visite van onze lieve vrienden uit Drenthe, die waarschijnlijk tot het weekeinde blijven. Dat worden dus gezellige dagen met lekker eten, lekker kletsen en spelletjes doen.

Een goed compromis dus: even genieten, even alleen leuke dingen. Na de kerstdagen zien we wel weer verder!

Eiceldonatie en over zelfkennis

Het gaat alweer een heel stuk beter, ik krabbel weer overeind. Ik weet het ook wel, ik land altijd weer op mijn pootjes, het komt altijd weer goed met mij. Soms gaat dat snel, en soms duurt het iets langer, maar het komt altijd weer goed. Ook nu!

Ik heb inmiddels ook een beslissing genomen over mogelijke eiceldonatie: ik doe het niet! Ik weet nu waar de angel zit, waarom ik er zo over heb zitten dubben. Het probleem is niet dat ik niet van het kindje zal kunnen houden. Ik kan van elk kindje houden alsof het van mezelf is, dat weet ik zeker. Maar wat ik niet kan, is een normale relatie onderhouden met de donor. Ik zal altijd het gevoel blijven houden dat er een soort van driehoeksrelatie is, dat de donor een belangrijke rol speelt in het leven van het kindje, en ik zal haar nooit meer onder ogen kunnen komen zonder me dat te realiseren. Wat dat betreft ben ik net een olifant: ik vergeet niet zo snel. Dit is dus geen optie voor mij. En een anonieme donor is niet mogelijk. Dit pad loopt dus dood.

Ik ga me nu richten op adoptie, want dat is nog zeker een mogelijkheid. Ik ga me verdiepen in de mogelijkheden, de wachttijden en de procedure. Ik ga me verder verdiepen in de zelf-doe-procedure en ik ga me inlezen in ervaringsverhalen.

Wordt vervolgd!

Wat nu?

Mijn laatste blog dateert nog van voor onze vakantie naar Andalusië in de tweede helft van oktober, een vakantie waarvan we alweer 3 weken thuis zijn. Dat zal jullie vast niet zijn ontgaan. Ik kon me er niet toe zetten, mijn hoofd is vol. Vol met spinsels, ik krijg er nog niet een samenhangend geheel uit. Sinds het laatste nieuws op het front van onze kinderwens, de nieuwste diagnose dat mijn eitjes waarschijnlijk op zijn, zijn we ook alweer meer dan 6 weken verder. We zijn 6 weken verder, 6 moeilijke weken. Mijn tranen hebben rijkelijk gevloeid, en nog ben ik niet leeg. Verdorie, wat is het moeilijk......

Na het bezoek aan de acupunturiste op 11 oktober schreef ik nog dat ik weer lekkerder in mijn vel zat. "Heads up and full speed ahead" schreef ik. Was het een opleving door de acupunctuur of hield ik mezelf voor de gek? De klap kwam de afgelopen weken nog vaak terug, niks "lekker in mijn vel". Ik durf niet meer te hopen dat het ons gaat lukken een kindje te krijgen met ons "eigen materiaal", ik geloof er niet meer in.

Ik hoopte nog dat de vakantie een therapeutische uitwerking zou hebben, dat we het een plaatsje konden geven en dat we nieuwe energie zouden opdoen voor een nieuwe ICSI poging, voor mijn gevoel dus de laatste. Maar dat is niet gelukt. De vakantie was niet onaardig, maar ik heb niet kunnen genieten zoal ik dat normaal kan. Voor Peter is het ook een moeilijke tijd, voor hem bleek toch de reis naar een land waar hij zich niet of heel moeilijk verstaanbaar kan maken een aanslag op zijn "onzekerheid". De angstaanvallen kwamen weer in alle hevigheid terug en hij zit niet lekker in zijn vel. We zitten allebei niet lekker in ons velletje, en we kampen allebei met allerlei onzekerheden rond onze kinderwens en de naweeën van Peter's hartinfarct vorig jaar. Dat maakt het niet gemakkelijker.

In december, om precies te zijn de dag na kerst, start ik weer met de decapeptyl. En deze poging staat meer in het teken van de bevestiging van de diagnose dan dat we werken aan een zwangerschap. De IVF arts zei vorige week nog in een telefonisch gesprek dat ik niet moet rekenen op een goed resultaat, de verwachtingen zijn niet positief, de kans kleiner dan 1 procent, en dat ligt wel heel dicht bij nul. In mijn hoofd houd ik er dan ook ernstig rekening mee dat het niet gaat lukken en dat we ons moeten voorbereiden op andere alternatieven. Eiceldonatie en adoptie zijn de mogelijkheden die overblijven. Willen we dat? Kunnen we dat? Allerlei gedachten spinnen door mijn hoofd, ik wordt overspoeld door allerlei gevoelens.

Het doet pijn, het voelt als een verlies, als een groot gemis. Het voelt als een heel groot gat in mijn buik, als een leegte. Mijn leven staat op z'n kop. Wat nu? Is dit het nu? Ik rijd figuurlijke rondjes op een heel grote rotonde, ik blijf maar rondjes draaien omdat ik niet weet welke afslag ik moet nemen en intussen raast het verkeer langs me heen, de wereld draait gewoon door. Ik voel me verloren, en ik voel me verscheurd.

Mijn relatie met Peter is zo bijzonder, zo puur, zo echt. Er is niemand anders op de hele wereld waarmee ik me kan voorstellen een kindje te krijgen. We zijn allebei zo anders, we lijken helemaal niet op elkaar, we vullen elkaar aan, en toch zijn we intens verbonden aan elkaar. Hoe zou een kindje van ons eruit zien? Hoe zou het zich ontwikkelen? Welke unieke mix van onze genen zou eruit voorkomen? Wat zouden we van elkaar terugzien? Ik vrees dat we dat nooit zullen ontdekken, en dat vind ik moeilijk te verteren.

Eiceldonatie is een alternatieve optie. Maar dat kan niet anoniem, we moeten zelf op zoek naar donor. Die donor moet er ook veel voor over hebben, want zij zal een vergelijkbare behandeling moeten ondergaan als bij IVF, inclusief alle hormoonbehandelingen. En het zullen dan dus haar genen zijn, en niet de mijne. En de genen van Peter. Kan ik ooit voelen dat het mijn kindje is, ondanks dat het wel in mijn buik zal groeien? Kan ik de biologische moeder gewoon onder ogen komen, zonder het gevoel te hebben dat het haar kindje is? Is het nog steeds die kroon op onze bijzondere relatie? De mix van genen is in elk geval heel anders. Stel dat ik dat kan, dat het mij kan lukken om dit alles naast me neer te leggen, hoe vind ik dan in hemelsnaam een donor? Wie kan ik dat vragen? Wie durf ik dat te vragen? En wat als ik tot de conclusie kom dat ik het niet kan?

En adoptie? Kunnen we dat aan, om nog zo'n lang proces door te maken? En hoe oud zal het kindje dan wel niet zijn? Peter is inmiddels al 40, en het leeftijdsverschil tussen de ouders en het kind mag niet groter zijn dan 40 jaar. De wachtlijst is enorm. Willen we een kindje met een handicap? Dat gaat namelijk sneller. En een kindje van 5 jaar oud adopteren, is dat voor ons een optie? Kunnen we dat aan? Je slaat dan wel een heel belangrijk deel van het groeiproces over. En wat als we besluiten dat we dat niet kunnen, of niet willen? Dan zijn er geen opties meer en komt er dus helemaal geen kindje.

Hoe komen we hier ooit uit? Ik tob nog even verder....

Gedicht over de Zoektocht

De opleiding die ik volg bij het SIOO over verandermanagement zet je aan tot verandering van jezelf, door te leren van theorie, praktijk en reflectie. Daarom is de opleiding ook eigenlijk een zoektocht, je gaat start een onderzoeksproces van jezelf.

De leermanager van onze opleiding stuurde ons een gedicht om ons te inspireren voor deze zoektocht, en dat gedicht is voor mij heel treffend:


Het ene zoeken
is altijd het andere vinden.
Dus om iets te vinden,
moet je iets zoeken dat het niet is.

De vogel zoeken om de roos te vinden,
de liefde zoeken om ballingschap te vinden,
het niets zoeken om een mens te ontdekken,
naar achteren gaan om vooruit te komen.

De clou van de weg ligt
niet zozeer in zijn splitsingen,
zijn verdachte begin
of zijn twijfelachtige einde,
maar in de bijtende humor
van zijn tweerichtingsverkeer.

Men komt altijd aan,
maar altijd elders.

Alles gaat voorbij.
Maar de andere kant op.


Roberto Juarroz (Argentinië)
Vertaling: Mariolein Sabarte Belacortu
Toda pasa Pero a la inversa
Uit: Het gedicht is een bericht, 1996

Acupunctuur helpt echt!

Ik voel me alweer een heel stuk beter vandaag! Gisteren was ik nog verdrietig, en heb ik zelfs bij het schrijven van de blog nog de nodige traantjes gelaten. Maar nu zit ik weer in de lift! Vanochtend was ik bij de acupuncturiste en de behandling doet met zo veel goed. Natuurlijk heb ik mijn verhaal verteld, en daar heeft zij op ingespeeld. Ze kan geen eitjes maken voor mij, maar als er onverhoopt toch nog een paar eitjes zijn kan ze in elk geval werken aan de conditie ervan. Ook heeft ze de buikgriep behandeld en ze heeft tabletjes meegegeven voor de diarree.

Feit is in elk geval dat ik me beter voel, dat ik veel meer energie heb, minder verdriet en dat ik weer lekkerder in mijn vel zit. Gelukkig maar! Heads up and full speed ahead. We gaan ervoor!

Moeilijke tijd....... toe aan vakantie

Ik zit er al een paar dagen tegenaan te hikken, het bloggen wilde even niet lukken. Ik heb het even moeilijk, zit er een beetje doorheen, en dat komt door het gesprek in het ziekenhuis vorige week donderdag. Laat ik daar even mee beginnen...

Donderdag hadden we de evaluatie van onze eerste IVF/ICSI poging, wat uiteindelijk geen echte poging was omdat we niet tot een punctie zijn gekomen. Ik had maar één eitje ontwikkeld en dat is met een maximale dosis hormonen erg weinig. We hadden voor het evaluatiegesprek onze "lievelingsarts" geboekt, en dat was maar goed ook! Het spreekuur liep uit, dus we moesten lang wachten, maar hij neemt in elk geval de tijd. Ook voor ons, en dat is wel heel fijn.

Ik had een aantal vragen opgeschreven die hij uitgebreid beantwoordde, en gaandeweg kwam het gesprek op "wat nu?". Tijdens de vorige poging was me al duidelijk geworden dat de prognose niet zo goed was, maar ik had door de acupunctuur weer nieuwe hoop gekregen. Met de acupunctuur behandelen we de PCOS, mijn vruchtbaarheidsprobleem, en nog een aantal andere dingen die erop gericht zijn de eitjes beter te laten ontwikkelen. Nu vertelde de arts dat we het stadium van PCOS eigenlijk alweer voorbij zijn, alles duidt er nu op dat ik helemaal geen eitjes meer heb. In 2 jaar tijd ben ik waarschijnlijk door mijn voorraad eitjes heen. Dat heb ik weer......

Hij vertelde ook nog dat het wel heel uitzonderlijk is, en dat hij het nog nooit eerder heeft meegemaakt, maar dat toch echt alles erop wijst. Tja..... Zonder eitjes heeft IVF/ICSI geen zin, geen enkele vruchtbaarheidsbehandeling heeft dan nog zin. Zonder eitje is er simpel geen bevruchting mogelijk, en eitjes kun je niet ontwikkelen, met geen enkel medicijn. We worden namelijk als vrouw allemaal geboren met een voorraad eitjes en op=op. Toch wil hij nog graag één keer een behandeling opstarten. En deze keer starten we dan gelijk met een maximale dosis hormonen en gebruiken we bovendien andere medicijnen. In plaats van de puregon, een syntetisch hormoon, stappen we over op de menopur, een natuurlijk hormoon dat wordt gewonnen uit de urine van `moeders voor moeders`. Hij vertelde dat menopur altijd een beter resultaat geeft dan puregon, en heel misschien lukt het ons dan om meer dan 3 eitjes te ontwikkelen. Maar hij verwacht dat het moeilijk zal zijn, en het zullen er zeker niet veel meer zijn. En minder dan 3 betekent einde behandeling. Dan sluit het boek van IVF/ICSI. En dat was een harde klap in mijn gezicht, een heel harde klap......

Alweer een probleem erbij, mijn lichaam laat me alweer in de steek. In plaats van vooruitgang worden de vooruitzichten almaar slechter. Ik heb er veel verdriet van, het hakt er heel diep in.

Er is een flinke deuk geslagen in de hoop die ik nog had. Ik ben teleurgesteld in mijn lichaam. Op de een of andere manier ben ik steeds een bijzonder geval. "Mevrouw, het is heel zeldzaam, maar bij u hebben we geconstateerd dat.....". "Mevrouw, we maken het niet vaak mee, maar ......". Ik heb duidelijk een lichaam dat niet is samengesteld met eerste-klas materiaal. Mijn oren, mijn ogen, mijn benen, mijn luchtwegen en longen, mijn neus, mijn hormoonprobleem (PCOS) dat ook leidt tot overgewicht en kaal worden...... Ik wil niet klagen, er zijn mensen die het veel erger hebben dan ik, maar toch doet het zeer.

Het besef dat het misschien nooit gaat lukken een kindje te krijgen groeit. En dan? Er is meer in het leven dan kinderen krijgen en opvoeden, maar hoe vervang je dat dan? Een carrière, een mooier huis, meer vakanties, een grotere auto..... dat is allemaal materialisme. Dat is geen genetisch stukje van mij en van Peter samen. Ik heb er nog even geen antwoord op, ik heb even tijd nodig om dit te laten zakken. Om weer nieuwe hoop te vinden. We hebben met de arts afgesproken dat we 3 maanden pauze nemen, om ook de acupunctuur zijn maximale werk te laten doen.

Gelukkig heb ik morgenochtend weer acupunctuur, dan kan ik het gelijk even bespreken met haar. Vorige week was ik er ook en volgens haar zit er in elk geval vooruitgang in mijn energie-ontwikkeling. Dat is goed nieuws. Dat ik een flinke verkoudheid krijg weggewerkt zonder een infectie te ontwikkelen op de luchtwegen of op de longen is in elk geval een heel goed teken dacht ik zo!

Na de ziekenhuisafspraak vorige week donderdag werd ik prompt ziek op donderdagavond. Buikgriep. Vervelend! Een paar slechte nachten volgden, hoewel een warme kruik wel enig comfort bracht. Vooral 's ochtends en 's avonds had ik er veel last van in de vorm van hevige buikkrampen, misselijkheid, en veel tijd op het toilet doorbrengen door de diarree. Toch zijn we het weekend naar Drenthe afgereisd om onze lieve vrienden Marjan en Jan te helpen met de verhuis. Gezellig was het! Ondanks de buikgriep heb ik lol gehad, en we hebben goed kunnen helpen. Super toch? Het was fijn ook even de gedachten te kunnen verzetten, even aan iets anders denken, dat had ik wel nodig. Ook heb ik vrijdag en maandag gewoon gewerkt, ik had geen tijd om ziek thuis te blijven. Het is superdruk op het werk, middenin de kwartaalrapportage die niet echt soepel verloopt door alle personele perikelen en mensen die zich niet houden aan afspraken.

Maar goed, nu nog 2 dagen buffelen. Nog even heel druk zijn. Zoals het er nu uitziet ben ik maandag al vrij, en dinsdag vertrekken we al heel vroeg van Schiphol. Dat is een goed vooruitzicht. Vakantie kan ik goed gebruiken, even tijd voor mezelf, even afschakelen en alles een plekje geven.

Leren en veranderen

Het eerste seminar van de opleiding Sturen van Veranderingen in Organisatie (SVO) bij het Sioo was interessant, heel intensief en soms ook enorm confronterend. Regelmatig werd ons een spiegel voorgehouden, de essentie was vaak treffend, zo was de feedback ook. Wat hebben we gedaan?

De eerste middag en avond hebben we vooral kennisgemaakt, veel gepraat met medestudenten in kleine groepjes en onderwijl gewerkt aan de opdracht te ontdekken wat voor veranderaar iedereen nu eigenlijk was. Dit resulteerde in een flap waarop je in 3 dimensies (functioneel, expressief en persoonlijk) moest weergeven wat je te bieden hebt, wat je wil leren en wat je motto is. Tot zover was het vooral nog gezellig en verkennend. We hebben een leuke groep, al is die wel behoorlijk groot met 20 deelnemers.

Donderdag was de dag van de grote confrontatie, de dag waarop ik het meest heb geleerd, in theorie maar ook over mezelf. Het ging over frames in denken, over eenzijdige en meerzijdige frames, over slordig redeneren. Een theorie van Argyris, een Amerikaanse wetenschapper, die ons een spiegel voorhoudt over hoe de kwaliteit van onze gesprekken (of beter gezegd de ontbrekende kwaliteit) invloed heeft op de ander en op onszelf en hoe we onszelf blokkeren in het leren daardoor. Het klinkt waarschijnlijk heel ingewikkeld, maar het is een bijzonder interessante theorie die voor mij op deze dag zijn kwaliteit heeft bewezen. Ik moet gesprekken zeker anders gaan aanpakken. En dat vergt oefening, veel oefening. In dit artikel kun je lezen en doen wat wij ook gedaan hebben op donderdag. Als je wil leren over jezelf, kan ik dit ten zeerste aanbevelen! Behalve het opnemen van de theorie hebben we ook "gedaan". We hebben geoefend. Eerst hoe het niet moest, later hoe het beter kan. Gaandeweg ontstond er verbetering. En het is geen verandering bij jezelf die je in 1 dag realiseert, het is een valkuil die je nog jaren moet leren vermijden, en soms trap je er toch nog in. Leren met vallen en opstaan, maar bewustwording is zeker al de eerste en vaak belangrijkste stap!

De belangrijkste eye-opener voor mij was de confrontatie net mijn eigen frames, mijn eigen mindset dat een grote invloed heeft op de gesprekken die ik voer en dus de uitkomsten daarvan. Ik heb me gerealiseerd dat ik door mijn "radar", waarmee ik een heleboel non-verbale communicatie waarneem, interpretaties maak die ik niet toets bij de gesprekspartner en daardoor kan ik verkeerde conclusies trekken. Een voorbeeld uit mijn eigen praktijk. In een gesprek met een collega over een serieus probleem gedraagt mijn collega zich nogal lacherig. Ik zie dat, en trek daaruit de conclusie dat hij mij minzaam behandelt en ik voel me beslist niet serieus genomen. Ik wordt boos! Mijn frame bestaat uit de aanname dat hij me minzaam behandelt en dat hij me niet serieus neemt. Maar misschien behandelde hij me helemaal niet minzaam, maar was hij gewoon zenuwachtig en nerveus? Als ik mijn waarneming had getoetst voordat ik mijn conclusie klaar had, was ik misschien niet boos geworden en had het gesprek een andere uitwerking gehad. Aangezien mijn radar overuren maakt, mijn handicap maakt dat ik hem heel hard nodig heb omdat ik veel verbale communicatie mis, heb ik dus nog heel wat valkuilen te vermijden. Een hele klus! Maar wel een belangrijke ontdekking.

Andere interessante artikelen over het onderwerp vind je hier en hier.

Ook hebben we stilgestaan bij de leerstijlen van kolb. We hebben de test gedaan en ik heb geleerd dat ik een overtuigend "doener" ben. Eerst doen, dan denken. Tja, wat moet ik ervan zeggen, het klopt meestal wel......En ik heb geleerd dat ik best wat vaker mag doen aan reflectie, mag stilstaan bij mijn eigen gedrag en het effect daarvan op anderen. En bijsturen aan de hand van de conclusie die ik hieruit trek. Tja..... confronterend was het zeker, maar dat zei ik al eerder.

De vrijdagochtend hebben we besteed aan de groepsdynamiek. We hebben met de hele groep een "gemene" oefening gedaan. De emoties liepen gelijk hoog op. Ook dat was een heel aparte ervaring. Later hebben we geleerd hoe je succesvol interventies kan doen in een groep, en welke stappen je daarvoor moet doorlopen. De meeste mensen slaan een aantal stappen over waardoor een interventie soms weinig zinvol is. Interessant en heel bruikbaar. We functioneren immers in vele groepen, vooral op het werk!

Overwinning!

Pfoe zeg, het was me het weekje wel. Druk, druk, druk.....

Vanaf woensdag was ik 3 dagen van de buitenwereld afgesloten vanwege de opleiding. Het eerste seminar was in een hotel ergens op de Veluwe, en de dagen waren lang. 's Ochtends starten om 9 uur en doorgaan tot 20.00 uur met een uur lunchpauze. Daarna nog een gezamenlijk diner en de dag was weer voorbij. Vandaag om 17.00 uur mocht ik weer op huis aan en daar was ik ook wel aan toe!

Nu had ik ook nog de pech dat ik enorm verkouden was, een beetje grieperig. Snotteren, niesen, hoofdpijn, dat voelt niet lekker, vooral niet als je zo intensief bezig bent. Even liggen is er niet bij. Maar toch is het een enorme overwinning, want het is alweer bijna over. En ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder alleen maar verkouden ben geweest, zonder een luchtweginfectie, een bijholte-onsteking of zelfs een longontsteking op te lopen. Nu was ik alleen verkouden, en het is vanzelf weer over gegaan. Voor het eerst in mijn herinnering heb ik geen antibiotica nodig. Weet je wat dat betekent? Dat mijn energiehuishouding goed op peil is! En dat is de grootste overwinning sinds lange tijd. Ik heb genoeg energie in mijn lijf om een verkoudheid te bevechten zonder gestrekt te gaan. En met mijn verleden van asmatische bronchitis en cara is dat een heel prestatie! Het is 1-0 !

De eerste seminar van de opleiding was enorm intensief, ik heb heel veel geleerd, vooral over mijzelf. Ik heb goede feedback gehad, ik heb waardevolle dingen opgestoken, maar ik ga er nog een hele kluif aan krijgen om dat te verwerken en er iets mee te doen. Het eerste seminar was heel reflectief, en dat is behoorlijk confronterend. Ik ga er nog een nachtje over slapen en dan zal ik er iets over vertellen!

Balen was het, dat ik Peter's verjaardag moest missen op woensdag. En het was nog wel zo'n mijlpaal. Peter is sinds woensdag 40! En ik zat in een hotel op de Veluwe. Bah! Ik heb dit weekend dus nog wel iets goed te maken! Maar eerst lekker slapen, en morgen gezond weer op! Welterusten!

"Tijdens de verbouwing gaat de verkoop gewoon door"

Deze week begint de opleiding waarvoor ik me heb ingeschreven: Sturen van Veranderingen in Organisaties, bij het Sioo. Het is een pittige opleiding op academisch niveau over verandermanagement volgens het concept Action Learning. Dit houdt in dat je tijdens de opleiding werkt aan een praktijkvraagstuk in je eigen organisatie op het gebied van verandermanagement. Met het Sioo sluit je een leercontract af waarin je leerdoelen worden beschreven en die doelstellingen worden opgevolgd met de leermanager.

Tijdens de opleiding wordt ook aandacht besteed aan intervisie, zodat je ook feedback krijgt van je mede-studenten die jou tijdens het leerproces natuurlijk goed leren kennen en je ontwikkelingen op de voet kunnen volgen. Maar zelf moet je ook feedback geven aan anderen. Je leert dus ook van elkaar. Ook wordt er theorie aangeboden, maar die bestudeer je vooral in je eigen tijd. In de komende 10 maanden heb ik maandelijks een seminar van 3 dagen in een hotel ergens op de Veluwe, en elk seminar behandelt een thema binnen het vakgebied van verandermanagement. De thema van het eerste seminar is "leren en veranderen".

En ik heb er zin in, heel veel zin zelfs! Eindelijk ook weer eens wat anders aan mijn hoofd. Ik vind het leuk om me te ontwikkelen en te ontplooien, ik leer graag. En dit vakgebied sluit goed aan bij mijn dagelijkse werk, maar ook bij mijn interesse. Ik heb me bewust ingeschreven voor de opleiding, omdat ik niet alleen wil bezig zijn met de kinderwens. Ik wil ervoor waken dat het geen obsessie gaat worden. We moeten er toch rekening mee houden dat onze wens niet in vervulling gaat, en dan wil ik niet tot de conclusie komen dat het leven stilgestaan heeft. "Tijdens de verbouwing gaat de verkoop dan ook gewoon door!".

Verder gaat het weer helemaal goed met me, het was even schrikken met die bloeding, maar de medicijnen hebben er korte metten mee gemaakt. Ik voel me weer goed, dus ik ga lekker genieten van deze laatste mooie zomerdag van het jaar!

Menstruatie (dus toch!)

Jonge, wat kan je je onzeker voelen door je lijf, zeg......

De bloeding heeft zich vandaag doorgezet, ik ben dus met zekerheid niet zwanger. het kleine beetje hoop dat ik nog had is vergaan. En nee, ik zit niet in zak en as, ik ben er niet van ondersteboven, rationeel had ik me daarop al voorbereid.

Maar ik had me niet voorbereid op zo'n hevige menstruatie. Ik vloeide vanochtend zo erg, dat ik me elk half uur moest verschonen. Toen ik vanochtend met mijn collega's was aangekomen op onze bestemming voor het feestje, moest ik even naar het toilet, en ik schrok me dood. Ik raakte er een beetje van in paniek, was even helemaal de kluts kwijt. Zou dit van de medicijnen komen? Maar daar hebben ze niets over gezegd... Voordat ik aan IVF begon, was mijn menstruatie amper zichtbaar, ik vloeide altijd heel weinig, en soms zelfs helemaal niet. Maar nu voelde ik me leeglopen.

Voor de zekerheid heb ik vanmiddag maar even de huisarts gebeld en ik moest toch maar even langskomen aan het einde van de middag. De assistente adviseerde me om te rusten, dus ik ben van het feest maar naar huis gegaan en gaan liggen. Volgens de dokter heeft dit te maken met de medicijnen die ik heb gebruikt. Door de hormonen wordt er veel meer baarmoederslijmvlies opgebouwd dan normaal, en dat moet er dus nu weer uit. Gewoon even rustig aan doen, met een paar dagen moet alles weer terug zijn bij normaal. Om de bloeding iets te stelpen heeft hij me medicijnen meegegeven, en die lijken inderdaad al iets te helpen. Jammer van het feest... maar gelukkig is het niets ernstigs.

Back to life - part 2 ... ... en verder

Jee wat gaat de tijd weer snel! Back to life, back to having fun..... Ik maak ruimschoots goed wat ik heb gemist. Het is weer lekker ouderwets druk, zowel privé als op het werk.

In de afgelopen week ben ik een dag naar Drenthe geweest om vrienden te helpen met de aankomende verhuizing (nou ja, in plaats daarvan hebben we voor Marjan een nieuwe bril uitgezocht!), we zijn een dagje naar Limburg geweest en hebben het daar heel gezellig gehad, ik ben een gezellige avond naar Ikea geweest met m'n nichtje, we hebben lekker uit gegeten bij het Hardrock café, we hebben Kim's vorderingen in haar nieuwe huisje een paar keer bewonderd, ik heb geshopt voor een kraamcadeautje (geslaagd voor een super stoer pakje!), ik ben een middag en een avond op stap geweest met mijn collega's en hebben gezellig Italiaans gekookt met z'n allen en morgen hebben we met onze vestiging het jaarlijkse uitstapje (iets met Middeleeuwen??). En dat allemaal in 1 week tijd...... Niet gek toch?

En buiten al deze leuke dingen heb ik ook nog gewoon gewerkt, een notitie geschreven voor de studie die ik volgende week ga starten, nog 2 boeken gelezen over IVF en het nodige leeswerk gedaan voor mijn opleiding..... Tja, ik zou mezelf haast afvragen waar ik de energie vandaan haal.

Wat betreft onze IVF/ICSI vorderingen is er weinig nieuws van het front. Vorige week donderdag hadden we de tweede afspraak bij Martine, de acupuncturiste. Peter was ook mee deze keer. Ik heb weer een "naalden" behandeling gehad, op heel andere plekken dan de vorige keer. Ook brandde ze Moxa erbij op een naald in de buik, en dat was een heel apart gevoel. Ik genoot van de warmte en ik kon er lekker bij relaxen. Tijdens mijn behandeling heeft ze Peter onderzocht. Hij gaat net als mij ook behandeld worden met naalden, althans dat gaat hij proberen (hij is er doodsbenauwd voor) en daarnaast ook met Chinese kruiden. Volgens haar moeten we allebei resultaat kunnen boeken, het is nog afwachten hoeveel. Ik ben benieuwd, ik voel me er nu nog heel goed bij. De acupunctuur geeft me in elk geval een heleboel energie.

Ik vraag me af of mijn menstruatie nu is doorgebroken sinds vandaag. Ik had gisteravond buikpijn en vanochtend wat afscheiding. Sinds vanmiddag heb ik een kleine bloeding, maar dat zou misschien ook een innestelingsbloeding kunnen zijn. Of houd ik mezelf voor de gek? Ik gebruik namelijk nog steeds progestan, en ik heb begrepen dat je niet menstrueert voordat je daarmee stopt. Ben ik misschien, heel misschien, toch een beetje zwanger? Het zal vast niet waar zijn, maar stiekum gluurt toch ergens de hoop.....

De laatste 2 boeken die ik heb gelezen over IVF waren erg goed! Ik heb ze verslonden, vooral ook omdat er veel ervaringsverhalen werden beschreven. Ik herken heel veel, maar niet alles. Iedereen beleeft het toch weer anders. In Vruchtbare dagen wordt een IVF arts in het ziekenhuis van Tilburg gevolgd tijdens zijn dagelijkse praktijk door de schrijfster, een jaar lang. De schrijfster volgt drie stellen in hun behandelcyclus. Het is geen medisch boek, het is vooral beschrijvend. Je leest het verhaal achter de stellen, en je krijgt een virtueel kijkje in de keuken. Makkelijk leesbaar, soms een beetje confronterend, maar veel is heel herkenbaar. Ik kan dit boek ook aanraden aan anderen die meer willen weten over IVF en aan familieleden en vrienden die willen begrijpen wat in mensen omgaat die ermee bezig zijn. In IVF-kinderen doen een twintigtal ouders van IVF kinderen hun verhaal. Wat betekent het om ouder te zijn van een IVF-kind? Hoe reageren familie en vrienden? Vertel je dat je kind een IVF-kind is, of juist niet? Ook dit boek is een aanrader! Ik vloog er in een sneltreinvaart doorheen, en ook aan mijn directe omgeving kan ik het boek aanraden.